This is something only highly sensitive people will understand and not all of them.
Inner fire is the main ingredient of an HSP, the passion for life; the meaning of life itself is this fire.
The reason that not all of the sensitive people will understand this is because many HSPs learned to protect themselves and play roles in order to survive. This is not conscious; it’s happening automatically and depends on the childhood experiences. Yes these again!

While for “normal” people life is simple; planning, acting, reacting, avoiding, a series of things based on Newtonian laws about cause and effect, everything has an explanation and it is always the simplest and most obvious one, for sensitive people the Newtonian laws are not that valid. There is not always a reason for doing something, and if there is it cannot be explained. Intuition, inspiration, seeking for joy, getting excited for what is different and more interesting, going for the real thing and not for the obvious these are the motivations.
This is the flame and it’s really burning.

Now what happens is that many sensitive people get involved with the “normal” ones, either in business or in life.
A business partner who looks at things the mechanistic way will never understand your fire. Will never understand how is it possible to have the intuition as motivation. Will never support your irrational way of thinking and your crazy ideas.
You from your side will never understand how is it possible people to see life in such a boring and meaningless way.

Same thing happens in a life relationship. Friends or lovers, even more, life partners, will have the best excuses to make you feel stupid for your choices, for your needs, for your ideas. Unfortunately it’s quite common.
You have a fire that leads to the ultimate joy if it’s honored and to the ultimate pain if it’s ignored or rejected. Doesn’t need to be explained and proved.

Many sensitives think that they are not ok and they have to change themselves in order to fit, but this is not the point. You don’t have to put out the fire just because they can’t take it.

My advice, be yourself, honor your flame. And if you see that people around you don’t honor it, don’t even accept it no matter how hard you try, find other people. It’s that simple.

Love

Antonis

Πολλά ευαίσθητα άτομα προσπαθώντας να νοιώσουν ασφαλή θωρακίζονται με διάφορες τεχνικές και μεθόδους. Και επειδή ακριβώς τα ευαίσθητα άτομα είναι και πιο ευάλωτα, οι τεχνικές θωράκισης είναι πολύ προχωρημένες.
Αυτή η θωράκιση μπορεί να έχει διάφορες μορφές. Είτε πρόκειται για κλείσιμο στον εαυτό τους, είτε για κυνικό χιούμορ, είτε για αποφυγή της πραγματικότητας μέσω εθιστικών ουσιών ή συνηθειών η θωράκιση αυτή δίνει την ψευδαίσθηση ότι προστατεύει από εξωτερικές απειλές.

Βλέποντας όμως κάποια ντοκιμαντέρ σχετικά με την εξέλιξη της ζωής πάνω στη Γη, κάθε φορά που κάποιο είδος χρειαζόταν να εξελιχτεί έπρεπε να αποβάλλει την θωράκισή του. Δηλαδή όσα όντα είχαν αναπτύξει μία πανοπλία, είτε δεν κατάφεραν να εξελιχθούν και παρέμειναν σε πρωτόγονη μορφή, είτε απλά εξαφανίστηκαν από τη Γη.

Αυτό που κατάλαβα είναι αν κάποιος θέλει να μεγαλώσει, να ωριμάσει και να εξελιχτεί χρειάζεται να είναι ευάλωτος. Να είναι ανοιχτός στο περιβάλλον του, να σταματήσει να οχυρώνεται.

Πως γίνεται τώρα να είσαι ανοιχτός και ευάλωτος και ταυτόχρονα να νιώθεις ασφαλής, εδώ είναι το μεγαλύτερο μυστικό της ζωής. Και εδώ βρίσκεται η κύρια συμβολή του coaching. Διότι η ανάγκη για θωράκιση δεν είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Προέρχεται από αφύσικα γεγονότα κατά την παιδική ηλικία, κακοποιήσεις, αφύσικα πιστεύω ή προγράμματα, άσχημες φυσικές ή ψυχολογικές συνθήκες.

Και φυσικά τα άτομα με ιδιαίτερη ευαισθησία (HSP) είναι πολύ ευάλωτα σε οτιδήποτε υπάρχει στο περιβάλλον τους.

Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται άσχημο και επικίνδυνο αλλά στην πραγματικότητα τα άτομα με ευαισθησία έχουν “σχεδιαστεί” για να εξελιχθούν, να ωριμάσουν και να μεγαλώσουν και γι’αυτό είναι απαραίτητο να βρουν τον δρόμο προς την εσωτερική ασφάλεια ώστε να αποβάλλουν την πάσης φύσεως θωράκιση.

Δεν προσπαθώ να δώσω όλο το νόημα της ύπαρξης μέσα σε ένα μικρό άρθρο, αυτό που προσπαθώ είναι να ταράξω τα νερά σε όσους νομίζουν ότι η αφύσικη ζωή που ζουν είναι ο κανόνας και η ευτυχία είναι η εξαίρεση. Δεν θέλω να δώσω απαντήσεις αλλά να ξυπνήσω την περιέργεια σχετικά με το ποιος μπορεί να είναι ένας γεμάτος νόημα τρόπος ύπαρξης και να υπενθυμίσω ότι η χαρά, η ευτυχία και η εξέλιξη δεν είναι απλά δικαίωμα αλλά υποχρέωση προς τον εαυτό μας.

Με αγάπη

Αντώνης

This is a scene from Good Will Hunting where Robin Williams as therapist helps Will to wake up from his defences and his excuses for avoiding life.

I can imagine for you, sensitive person this can also be an awakening.
In many cases the abuse that you experienced as child can lead you to close yourself to a bubble and try to be safe. The result is avoiding living.
And abuse is not only beating and torturing, although it looks like it’s the most terrible; verbal abuse, being ignored, even being forced to play small so they can feel comfortable are also very serious cases.

It’s not your fault that you are sensitive. Actualy it’s nobody’s fault, if you manage to be in alignement with this, you will discover that it’a a gift and not a problem.
It’s not your fault that you are not accepted as you are. Turn this around by accepting yourself first.
It’s not your fault that people forced you to abandon your dreams. Your dreams are ok, reactivate them.
It’s not your fault that you had to play small in order to fit. You were young and needed to fit to your narrow environment. Now you can find the environment that is right for you, where you don’t have to play small if you are big.
It’s not your fault if you were abused by an older brother or sister, you developed skills and abilities for survival. What you have to do now is to not repeat it to others, since you hated it yourself, and to enjoy the gifts that you gained from this.
It’s not your fault that you didn’t become successful although you realy wanted to. You had other peoples’ beliefs and principals that didn’t fit to you. Change it and become successful now. It’s not too late.
It’s not your fault that you are not yourself. Be yourself, you have this right.

You have two options, to change all these things that are not your fault, or to hate everyone who caused them to you. If you chose the first you will feel good and you will change your life. If you chose the second you will fail, and this time it will be your fault.

Love

Antonis

Μία σχέση πρέπει να είναι ζωντανή. Δεν είναι μία ακλόνητη κατασκευή που την χτίζεις και μένει εκεί για πάντα αναλλοίωτη, χρειάζεται να συμμετέχεις και να την φροντίζεις.

Φοβάμαι πως όχι. Αυτό είναι το πρόβλημα που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Ξέρω ότι ακούγεται παράλογο αλλά είναι το πιο συνηθισμένο εμπόδιο στον κόσμο που θα βρεις όποτε προσπαθείς να πετύχεις.
Πως εκδηλώνεται;
Μπορείς να το δεις σε πολλούς ανθρώπους, ακόμα και στον εαυτό σου.

• Σαν αυτό-σαμποτάζ, όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλά θα κάνεις τις “κατάλληλες” κινήσεις για να τα καταστρέψεις όλα,
  
• “Καίγοντας τις γέφυρες” που μπορούν να σε συνδέσουν με όσους έχουν την δυνατότητα να βοηθήσουν και δημιουργώντας ισχυρούς δεσμούς με όσους σε κρατάνε κάτω στη γη,
  
• Αναβάλλοντας και αποφεύγοντας οποιαδήποτε κίνηση μπορεί να σου δώσει αποτελέσματα, ακόμα και αν αυτές οι κινήσεις είναι ευχάριστες και εύκολες,
  
• Με το να απασχολείσαι συνεχώς με ασήμαντες δραστηριότητες,
  
• Κρίνοντας και απορρίπτοντας ιδέες και σκέψεις που μπορούν να έχουν μία θετική επιρροή στη προσωπική και επαγγελματική ζωή σου, συνήθως με την δικαιολογία ότι “δεν είναι αρκετά ενδιαφέρουσες” (cool),
  
• Αρχίζοντας πάντα από την αρχή, σαν να ανακαλύπτεις τον τροχό κάθε φορά από την αρχή,
  
• Κάνοντας τα ίδια ξανά και ξανά, ακόμα και αν έχεις δει ότι δεν έχουν πετύχει ποτέ μέχρι τώρα.

Τώρα, από που προέρχεται αυτός ο φόβος;
Το μεγαλύτερο μέρος του προέρχεται από την ανάγκη για αποδοχή και ασφάλεια.

Φυσικά μπορείς να με ρωτήσεις, η επιτυχία δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να νοιώσεις ασφαλής και αποδεκτός/ή;
Όχι για τον νου, όχι για τα προγράμματα που τρέχουν στο πίσω μέρος του μυαλού.

Βλέπεις συχνά η εμπειρία για ένα παιδί είναι ότι αν είναι πετυχημένο, ας πούμε στο σχολείο, είναι διαφορετικό, δεν είναι σαν τα άλλα, άρα απομονωμένο.
Αν αποδείξεις ότι είσαι εξυπνότερος από τους γονείς σου αυτοί θα φοβηθούν, δεν θα σε καταλάβουν, πάλι θα μείνεις μόνος/η.
Αν πας ψηλά και δεν θα είναι κανείς εκεί και αυτό στις περισσότερες περιπτώσεις είναι η πραγματικότητα για τα άτομα του άμεσου περιβάλλοντός σου, άρα μοναξιά και απομόνωση.

Ο νους είναι παντοδύναμος, πιο δυνατός από οτιδήποτε στο σύμπαν. Αν λοιπόν θέλεις πραγματικά να πετύχεις μην υποτιμάς τη δύναμή του. Πάρτη με το μέρος σου.
Όσο και αν λένε ότι χρειάζεται να δουλέψεις σκληρά για να πετύχεις αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο μόνος τρόπος να πετύχεις είναι να κατανοήσεις τις σκέψεις σου, να διαβάσεις τον νου σου, να αναγνωρίσεις τον κρυμμένο και προγραμματισμένο σκοπό της ύπαρξής σου, αυτόν που σου προκαλεί φόβο και ενοχή για κάθε καλό και όμορφο πράγμα που πετυχαίνεις.

Ο μόνος τρόπος να πετύχεις είναι να ανοίξεις τα μάτια σου και να δεις τι βρίσκεται εκεί για σένα, αλλά πρώτα πρέπει να μάθεις πως να βλέπεις!

Με αγάπη

Αντώνης

Sometime, either we are sensitives or not, we discover that we had different dreams about our life, completely different from the life we live now, abilities we never used, wisdom we had to suppress, values we forced to reject, a wonderful life we never lived up to now.

Αγαπητοί φίλοι καλή χρονιά,

πολλοί ίσως αναρωτιούνται “τα κεφάλια μέσα δεν σημαίνει ότι σοβαρευτήκαμε;”
Θα απαντήσω ξεκάθαρα όχι, και θα το εξηγήσω παρακάτω.

Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι το σύνδρομο των διακοπών, πολλές σοβαρές προσπάθειες που ξεκίνησαν πριν τις διακοπές, φυσικά διακόπηκαν, και τώρα είτε οι διακοπές συνεχίζονται μέσα μας, αποφεύγοντας κάθε ανάληψη ευθύνης, είτε επιστρέφουμε στην επιβίωση και τον βιοπορισμό, ξεθάβοντας την ενοχή και θάβοντας βαθιά κάθε σκέψη που έχει να κάνει με την επιθυμία και τον πόθο μας για κάτι αληθινό, για να ανακαλύψουμε την δική μας ζωή.

Η φράση “τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα” δεν δίνει πραγματικές επιλογές, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που κατά τη γνώμη μου σημαίνει υπνοβασία. Δηλαδή όταν είσαι σε διάλειμμα περιμένεις να τελειώσει (βλέπε διακοπές) και όταν είσαι με το κεφάλι μέσα περιμένεις το επόμενο διάλειμμα κοκ.

Ο καθένας από μας, ειδικά αν είμαστε ευαίσθητα άτομα, έχει προορισμούς, έχει σκοπούς ζωής, και αυτοί είναι δραστηριότητες ή καταστάσεις που μας φέρνουν πιο κοντά στην ευτυχία και την εσωτερική ικανοποίηση. Είτε ο βιοπορισμός είτε το διάλειμμα μας απομακρύνουν απ’αυτό και μας οδηγούν στη συνέχεια της υπνοβασίας.

Επίσης η κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Είτε είναι οικονομική κρίση, είτε φόβος πολέμου και τρομοκρατίας, είτε οποιοδήποτε άλλο κόλπο που μας εθίζει στον φόβο και τον πόνο, έχει σαν σκοπό την διαιώνισή του, διότι σαν υπνοβάτες απλά αναπαράγουμε τον φόβο και τον εθισμό αυτόν στους γύρω μας.
Με δυο λόγια, η ζωή είναι σκ… και μετά πεθαίνεις…

Η επιλογή είναι δική μας, μπορούμε να συνεχίζουμε την υπνοβασία ή να ξυπνήσουμε και να κάνουμε αυτό που θέλουμε.

Αληθινές διακοπές αδιάκοπες λοιπόν δεν σημαίνει αποφυγή ζωής, αλλά το να ζεις, να δρας, να εργάζεσαι, αλλά να κάνεις αυτό που αληθινά θέλεις και να έχεις καθαρό νου και εσωτερική ειρήνη. Είτε δουλεύεις πάνω σε αυτό που αγαπάς, είτε ξαπλώνεις σε μία αμμουδιά της Καραϊβικής, μέσα σου είσαι ευτυχισμένος/η διότι βρίσκεσαι εκεί που θέλεις, όχι εξωτερικά αλλά εσωτερικά.

Τέρμα το διάλειμμα λοιπόν, τέρμα και τα κεφάλια μέσα, ελάτε να ανακαλύψουμε την αληθινή μας ζωή.
Επικοινωνήστε για να δούμε τον τρόπο!

Με αγάπη

Αντώνης

I want to talk about the people who know everything, who have all the answers ready from their childhood who judge and condemn without a second thought.
For the highly sensitive people they can become a serious problem, especially in small age when the sensitives are still exploring the world, everything is open and possible and they create the opportunity to see life from many different points of view.
The reason I’m talking about the “intelligence of the lizard” is because, as we all know, lizards like all primitive animals are born ready to live, knowing everything they need to know about life. They can move in the world from the moment they come out of the egg.
On human level the ones who know everything, don’t just “know” how to live themselves, but they decide, judge and reject everyone who is seeking for answers.
If a sensitive child has this kind of persons around, people who developed an ironic and sarcastic attitude according to their “ready made absolute knowledge”, is going to be in trouble having a low self-esteem. And if these persons are members of this child’s closed circle then life will be really hard.

During my teen years when I didn’t have any answer ready and everything was open, I was admiring the ones who had everything easy. I thought then that arrogance and irony was just a natural thing since they knew everything (right the opposite from me). I thought that they were privileged, smart, cool and always the soul of the parties.
Now I see that things are different. Most of them today are just survivers. The rebels settled, the smart ones became victims, the cool developed phobias, and their relationships are bad or non existing.

If you have suffered in the past because of your sensitivity and nobody gave you the right to see the answers in life forcing you to accept the lizard’s instinct that we all carry inside us, maybe now it’s time to give this right to yourself.

I assure you that:

• It’s absolutely alright to have questions and to want to answer them through your experience,
  
• You can grow slowly and until you grow you have the right to be immature in many fields,
  
• You can ignore anyone who thinks that you’re small just because his lizard mind gave him the answers and not his experience and his wisdom,
  
• Everyone who has offered something valuable to this world (or any other world) is sensitive. These people never had ready answers but they found them by being open to life. And if their answers have given a lot of value, the right to be open and seek for them has offered much more.

Love

Antonis

Θέλω να μιλήσω για αυτούς που τα ξέρουν όλα, που έχουν όλες τις απαντήσεις από την παιδική τους ηλικία και που δικάζουν και καταδικάζουν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Για τα άτομα με ιδιαίτερη ευαισθησία είναι σοβαρό πρόβλημα ειδικά σε μικρές ηλικίες όπου εξερευνούν τον κόσμο, θεωρούν τα πάντα ανοιχτά και πιθανά και έχουν την ευκαιρία να δουν τη ζωή από πολλές διαφορετικές γωνίες.
Ο λόγος που αναφέρομαι στην ευφυΐα της σαύρας είναι διότι, όπως είναι γνωστό οι σαύρες και όλα τα πρωτόγονα ζώα γεννιούνται έτοιμα γνωρίζοντας ότι χρειάζεται να γνωρίζουν για τη ζωή. Από την πρώτη στιγμή μπορούν να κινηθούν στον κόσμο.
Στο ανθρώπινο επίπεδο αυτοί που τα ξέρουν όλα, όχι απλά “ξέρουν” να ζουν αλλά καταδικάζουν και απορρίπτουν αυτούς που ψάχνουν για απαντήσεις.
Ένα ευαίσθητο παιδί αν έχει γύρω του άτομα που με την ετοιματζίδικη “απόλυτη γνώση” έχουν αναπτύξει μία ειρωνεία και ένα σαρκασμό, είναι καταδικασμένο να έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση όπως μεγαλώνει. Και αν αυτά τα άτομα βρίσκονται μέσα στο οικογενειακό του περιβάλλον είναι πιθανόν να περάσει πολύ δύσκολη ζωή.

Η δική μου εμπειρία, κυρίως κατά την διάρκεια της εφηβείας μου όπου δεν είχα απαντήσεις σε τίποτα και όλα ήταν ανοιχτά, ήταν ένας θαυμασμός και μία ζήλια προς όλους αυτού που τα είχαν εύκολα. Εκείνη την εποχή νόμιζα ότι η αλαζονεία και η ειρωνεία τους προερχόταν από το ότι ήξεραν τι έκαναν (σε αντίθεση με μένα). Τους θεωρούσα προνομιούχους, πανέξυπνους, cool, την ψυχή της παρέας κλπ.
Ο χρόνος μου έδειξε διαφορετικά πράγματα. Οι περισσότερο από αυτούς τους τέλειους ανθρώπους απλά επιβιώνουν. Οι ασυμβίβαστοι έχουν συμβιβαστεί, οι πανέξυπνοι έχουν γίνει θύματα των περιστάσεων, οι cool έχουν αποκτήσει φοβίες, οι σχέσεις τους είναι από κακές έως ανύπαρκτες.

Αν λοιπόν λόγω της ευαισθησίας σας έχετε υποφέρει στο παρελθόν διότι κανείς δεν σας έδωσε το δικαίωμα να αναζητήσετε τις απαντήσεις μέσα απ τη ζωή και όχι από το ένστικτο της σαύρας (ή ακόμα χειρότερα της μέδουσας) που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, ίσως ήρθε η ώρα να αποκτήσετε αυτό το δικαίωμα τώρα.
Σας διαβεβαιώ λοιπόν ότι:

-Είναι απολύτως εντάξει να έχετε ερωτήματα και να θέλετε να τα απαντήσετε μέσα από την εμπειρία σας,
-Μπορείτε να ωριμάσετε σιγά σιγά και μέχρι να ωριμάσετε έχετε το δικαίωμα να είστε ανώριμοι σε πολλούς τομείς,
-Μπορείτε να αγνοήσετε οποιονδήποτε σας θεωρεί μειονεκτικούς διότι είναι η σαύρα που του έχει δώσει τις απαντήσεις και όχι η εμπειρία της ύπαρξής του,
-Όλοι αυτοί που έχουν δώσει κάτι σε αυτό τον κόσμο (και υποθέτω και σε οποιονδήποτε άλλο) είναι ευαίσθητοι, δεν έχουν έτοιμες απαντήσεις αλλά έχουν ψάξει να τις βρουν. Και αν οι απαντήσεις τους έχουν προσφέρει πολλά, το ίδιο το δικαίωμα στο ψάξιμο έχει προσφέρει πολύ περισσότερα.

Με αγάπη

Αντώνης

  I’m afraid it’s not. This is what most people are suffering from. I know, it sound absurd but it’s the most common reality in this world.
How does it appear?
You can see it on many people, or even on yourself:

• - As self-sabotage, when things seem to go right you will just do the “right” movements for ruining everything,
• - Burning the bridges that can connect you to the people who can help and build stronger connections to the ones that will keep you down on the ground,
• - Procrastinating and avoiding everything that can give you results, no matter how pleasant or easy these actions can be,
• - Keeping yourself busy with unimportant activities,
• - Judging and rejecting ideas and thoughts that can have a positive influence in your life, usually with the excuse that they are not cool enough,
• - Starting always from the beginning, like inventing the wheel every single time,
• - Trying the same things again and again, even if you saw for thousands of times that they fail.
  

Now where is this fear coming from?
Most of it comes from the need for security and approval.

Of course you can ask me, isn’t success the best way to be secure and approved?
Not for the mind, not for the programs running in the back of the brain.

You see the experience for a child is that if you succeed, let’s say in the school, you are special, therefore not like the others, therefore alone.
If you prove smarter than your parents they will be scared and they will leave you alone.
If you go high there is nobody there, and in most of the cases this is true about the people of your environment.

Mind is powerful, more powerful than anything else in this universe. So if you really want to succeed don’t underestimate its power. Take it on your side.
No matter what people say that you need to work hard in order to succeed this is not the truth. The only way to success is to understand your thoughts, to read your mind, to recognize your hidden purpose, the one that gives you the fear and the guilt for every nice thing you achieve.

The only way to success is to open your eyes and see what is out there, but first you need to learn how to look!

Love

Antonis
  

Αγαπητοί φίλοι,

χτες 22 Οκτωβρίου ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Τραύλισμα.

Φυσικά μόνο και μόνο το γεγονός ότι έγραψα αυτή τη φράση είναι αρκετό για να προκαλέσει χαμόγελα ή ακόμα και χάχανα. Και αυτό είναι κάτι το οποίο καλούνται να υποστούν πολύ συχνά τα άτομα με πρόβλημα τραυλίσματος.

Έχω περάσει για ένα διάστημα και εγώ από αυτό στάδιο και ξέρω πως αισθάνεται κάποιος όταν τον περιγελάνε.

Δεν θα μείνω στην συμπεριφορά πολιτικής ορθότητας, πιστεύω ότι αυτά είναι ανοησίες, άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε. Με ενδιαφέρει η ουσία.

Επειδή τα άτομα που τραυλίζουν, ή κεκεδίζουν ή ότι άλλη λέξη έχει χρησιμοποιηθεί, είναι άτομα με ιδιαίτερη ευαισθησία, ξέρω πολύ καλά, ότι πίσω από την δυσλειτουργία της ομιλίας κρύβονται ποιότητες σπάνιες. Αυτό δεν το ξέρω μόνο εγώ αλλά και οποιοσδήποτε αγαπάει τους ανθρώπους και παίρνει σοβαρά τους πάντες και όχι μόνο αυτούς με άψογο στυλ και παρουσία.

Αυτοί που δεν το ξέρουν είναι αυτοί που δεν θέλουν να το μάθουν, διότι αν αποδεχτούν ότι κάποιος ο οποίος δεν μιλάει κανονικά έχει μεγάλη αξία και δυνατές ποιότητες, θα πρέπει να αποδεχτούν την μετριότητά και την ανοησία τους.

Διότι μπορεί κάποιας μορφής θεραπεία να βοηθήσει αυτά τα άτομα, αλλά δεν υπάρχει καλύτερη θεραπεία από την αποδοχή.

Η κριτική, η κοροϊδία και η λεκτική ή πρακτική κακοποίηση προκαλούν έντονα και άσκοπα συναισθήματα σε ένα κομμάτι του κόσμου μας που αν αφεθεί ελεύθερο και γίνει αποδεκτό, όπως είναι, μπορεί να κάνει θαύματα.

Για να καταλάβετε τι εννοώ θα αναφέρω μερικούς από τους διάσημους που υπέφεραν από τραύλισμα, αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στο να πετύχουν αυτά που πέτυχαν.

Αριστοτέλης, Δημοσθένης, ναι ο ρήτορας, Αίσωπος από την αρχαία εποχή, Μιγκέλ Θερβάντες, Χένρι Τζέιμς, ο αγαπημένος μου συγγραφέας Χόρχε Λούις Μπόρχες, Δαρβίνος, Ουίνστον Τσόρτσιλ, Ισαάκ Νεύτων και από τον χώρο του θεάματος, αυτοί που τόλμησαν να παρουσιαστούν μπροστά σε κοινό παρόλο το πρόβλημά τους, Μέριλιν Μονρόε, Μπρους Γουίλις, Χάρβεϊ Καϊτέλ, καθώς και ο περίφημος Mr Bean Ρόουαν Άτκινσον.

Η συμβουλή μου για τους περίφημους εξυπνάκηδες, είτε στο σχολείο είτε στη ζωή. Δεν χρειάζεται να ελέγξετε την συμπεριφορά σας για να γίνετε καλά παιδιά, απλά ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε ποιον έχετε απέναντί σας, κοιτάξτε πίσω από την δυσκολία ομιλίας ή οτιδήποτε άλλο δεν κάνει κάποιον γύρω σας να είναι cool, και δείτε τον αληθινό άνθρωπο που βρίσκεται εκεί. Ίσως εκπλαγείτε ευχάριστα.

Και για αυτούς που έχουν το πρόβλημα, ρίξτε μια ματιά, έχετε αποδεχτεί τον εαυτό σας;

με αγάπη

Αντώνης

Όταν προσπαθείς να είσαι ασφαλής μέσα σε μία σχέση συχνά κρατάς τον/την σύντροφό σου σε απόσταση. Ο φανταστικός, ή μη, φόβος του να πληγωθείς, να γίνεις προϊόν εκμετάλλευσης, να εκτεθείς ή να κακοποιηθείς σε κάνει να ζεις μόνο ένα κομμάτι της ζωής σου και όχι ολόκληρη.

Η ερώτηση είναι γιατί ξεκίνησες αυτή τη σχέση, για να προφυλαχτείς από αυτή ή για να την ζήσεις και να την απολαύσεις; Και αν το καλοσκεφτείς, είσαι ποτέ πραγματικά ασφαλής;

Αν θέλεις να έχει μία πραγματικά αξιόλογη σχέση και υποθέτω ότι διαβάζεις αυτό διότι αυτό είναι που θέλεις, χρειάζεται να είσαι 100% ανοιχτός/ή με τον/την σύντροφό σου και με αυτό τον τρόπο θα τον/την πείσεις να ανοιχτεί με τη σειρά του/της. Από την άλλη πλευρά, αν αυτό είναι αδύνατο τότε καλύτερα να φύγεις.

Δεν αξίζει να παραμένεις σε μία σχέση που βασίζεται στον φόβο, ούτε καν για χάρη των παιδιών. Αν αναγκάσεις τα παιδιά σου να συμμετάσχουν σε μία δυσλειτουργική σχέση/οικογένεια, θα θεωρήσουν ότι αυτός είναι ο φυσιολογικός τρόπος ζωής. Αυτό σημαίνει ότι θα επαναλάβουν τα ίδια και στις δικές τους σχέσεις. Αυτό θα κάνει δυστυχισμένους και άλλους ανθρώπους.

Η προσπάθεια να παραμείνεις ασφαλής μερικές φορές σε κρατάει μακριά από τη ζωή.
Φυσικά δεν συμβουλεύω να αρχίσεις ακραία σπορ ή ανόητες επικίνδυνες δραστηριότητες μόνο για να αποδείξεις ότι ζεις!

Αυτό που συνιστώ είναι να ζήσης τη ζωή σου πλήρως, να επιτρέψεις εμπειρίες και συναισθήματα και να ωριμάσεις μαζί τους. Ωρίμασε μαζί με τον/την σύντροφό σου και/ή τους φίλους σου.

Και αφού μιλάμε για Ευαίσθητα Άτομα (HSP), μία σχέση είναι πολύ σημαντική για ένα ευαίσθητο άτομο. Πολλοί ευαίσθητοι προσπαθούν να είναι ασφαλείς, αλλά αυτό συνήθως σημαίνει κατάθλιψη. Οπότε σε αυτή την περίπτωση, προσπαθώντας να είσαι ασφαλής δεν είσαι ευτυχισμένος/η.

Καταλαβαίνω ότι η άμυνα είναι αυτόματη και βασίζεται σε εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά αν πραγματικά θέλεις να ζήσεις τη ζωή σου, ζήτα βοήθεια για να ξεφορτωθείς αυτούς τους αυτοματισμούς.

Με αγάπη

Αντώνης

A relationship is supposed to be alive. It’s not a solid foundation that you built and it will stay there forever, you need to participate and nourish it.
Many people think that by ignoring their partner they show their power and their freedom. In reality they refuse to see the truth.
Ignoring your partner it’s like closing your eyes, and when you close your eyes anything can happen.

The truth is that nobody belongs to you and you belong to nobody. Everyone is free to stay or to go, and attitudes like, demands, jealousy, abuse or ignoring are not offering anything to the relationship, in fact the opposite, they take away whatever has being built.

Taking someone for granted means that you don’t respect them, you don’t need them, and you don’t want to offer anything to them. Actually means that this relationship has no meaning for you.

Don’t be surprised then if one day this person will not be there for you any more, and don’t start asking “what did I do wrong?” or “why did he/she do that to me?”

The only way to treat your partner is the way you would like to be treated. Also the way you treat yourself. Honesty and attention are basic ingredients of a healthy relationship.

Love

Antonis

Είσαι αγωνιστής/τρια και έχεις μάθει να επιβιώνεις. Είναι μια καταπληκτική ικανότητα, κανείς δεν το αμφισβητεί, αλλά είναι αυτός ο σκοπός της ζωής σου;

Λέω με ασφάλεια όχι! Και αυτό το λέω διότι από μόνη της η ικανότητα επιβίωσης δεν σου δίνει τη χαρά και την ευτυχία που πιθανόν να περίμενες. Σου αφήνει μια γεύση ανικανοποίητου.

Ο σκοπός σου, ειδικά αν είσαι ευαίσθητο άτομο, είναι τελείως διαφορετικός. Η ικανότητα επιβίωσης είναι το πρώτο στάδιο, αλλά δεν είναι αρκετό. Και όχι μόνο αυτό, συχνά η κατάκτηση αυτής της ικανότητας μπορεί να σε σταματήσει από το να μεγαλώσεις. Παραμένεις για πάντα ένας ικανότατος επιβιωτής όπου σε όλη τη ζωή σου χρειάζεται να αγωνίζεσαι για πράγματα που, όπως θα ανακαλύψεις αργότερα, είναι ανούσια.

Ο σκοπός της ζωής, ο λόγος ύπαρξης είναι η ανάπτυξη, η επίτευξη μεγάλων στόχων, συνήθως μεγάλων σε ποιότητα και σε αξία, είναι το να ηγηθείς και να οδηγήσεις και άλλους σε ανάπτυξη και σε ωρίμανση. Αν παραμείνεις στην επιβίωση απλά θα υπερασπίζεσαι το δικαίωμα ύπαρξής σου για όλη σου τη ζωή. Και ούτε εσύ ποτέ θα καταλάβεις το γιατί.

Παρατήρησε ανθρώπους γύρω σου και αναγνώρισε αυτή τη συμπεριφορά, αναγνώρισε αν προσφέρουν κάτι στον εαυτό τους και κατά προέκταση στον κόσμο. Παρατήρησε ότι οι ικανότεροι για επιβίωση, οι μεγάλοι αγωνιστές είναι πάντα σε άμυνα, ότι πάντα προσπαθούν να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους και τις πράξεις τους. Παρατήρησε ότι είναι άνθρωποι γεμάτοι κριτική για όλους, που προσπαθούν να μειώσουν τους άλλους για να νοιώσουν ότι έχουν αξία αυτοί. Παρατήρησε ότι οι πιο διεφθαρμένοι άνθρωποι στον κόσμο είναι αυτοί που δεν προχώρησαν πέρα από την επιβίωση.
Είναι η μετριότητα!

Η επιβίωση λοιπόν είναι ένα πλατύσκαλο για να πάρεις μια ανάσα και να προχωρήσεις, δεν είναι ο τελικός προορισμός σου. Ξέχνα ότι έχεις μάθει στο παρελθόν, ότι σε έχει διδάξει το περιβάλλον σου, ότι σου έχει δείξει η πείρα, ότι σου έχει περάσει η παράδοση.
Μην σταματάς προχώρα μπροστά και παρέσυρε και τους άλλους μαζί σου.
Γίνε οδηγός και ηγέτης.

με αγάπη

Αντώνης

Αυτός ο όρος μου ήρθε μια μέρα που οδηγούσα στην επαρχία, καλοκαίρι και σε περίοδο διακοπών. Ανακάλυψα ότι μπορούσα να ξεχωρίσω τους Αθηναίους οδηγούς από το ότι κολλούσαν από πίσω με το αυτοκίνητό τους χωρίς να αφήνουν ανάσα.
Σκεφτόμουν πως αυτή είναι παράλογη συμπεριφορά, αν δηλαδή πεταγόταν ένα ζώο ή ένας άνθρωπος στον δρόμο, είχαμε τρακάρει σίγουρα και πιθανότατα τον είχαμε σκοτώσει.
Ψάχνοντας βρήκα και πολλά άλλα strimokola χαρακτηριστικά όπως:

• Όταν βρίσκονται στην ουρά θα κολλήσουν από πίσω και μάλιστα θα σπρώχνουν παρόλο που υπάρχει άφθονος χώρος,
• Στο ταμείο του Super Market θα στριμώξουν όλα τα πράγματα από το καρότσι τους στους μερικούς πόντους από την ταινία που είναι διαθέσιμη φτιάχνοντας ένα πύργο (που συνήθως πέφτει) αντί να περιμένουν την ταινία να προχωρήσει,
• Όταν χτίζουν σπίτι θα προσπαθήσουν να κοροϊδέψουν την πολεοδομία και να χτίσουν κάθε τετραγωνικό εκατοστό, με αποτέλεσμα να μην έχουν καθόλου χώρο για να παίξουν τα παιδιά τους ή για να απολαύσουν οι ίδιοι,
• Στα μουσεία, τις πινακοθήκες κλπ θα κολλήσουν πάνω στα εκθέματα τόσο πολύ που ούτε οι ίδιοι δεν βλέπουν καλά και δεν θα αφήσουν κανένα άλλο να δει, ούτε καν ανθρώπους σε αναπηρικά καροτσάκια,
• Θα παρκάρουν ακόμα και έξω από το νόμιμο χώρο στάθμευσης, ή σε θέσεις που είναι για ανάπηρους αντί να πάνε στις χιλιάδες ελεύθερες θέσεις που υπάρχουν περίπου 6-7 μέτρα μακριά (ιλιγγιώδης απόσταση)
• Όταν κολλήσει η εθνική οδός θα σπεύσουν και σε δευτερόλεπτα θα καταλάβουν την δεξιά λωρίδα, ώστε να σιγουρευτούν ότι αν έχει γίνει ατύχημα κανένα ασθενοφόρο δεν θα μπορέσει να περάσει και να σώσει τον μπάσταρδο που το προκάλεσε,
• Φυσικά όταν οδηγούνε κολλάνε πίσω σου ακόμα και σε μεγάλες ταχύτητες,
• Στην παραλία, θα έρθουν και θα καθίσουν ακριβώς δίπλα σου ακόμα και αν υπάρχουν χιλιόμετρα από ελεύθερη αμμουδιά, πολύ πιο κοντά στο μέρος που έχουν παρκάρει,
• Αν ακούσουν φωνές, μέσα σε μικροδευτερόλεπτα θα σπεύσουν να φωνάξουν “σκασμός”, χωρίς να τσεκάρουν αν σε τρώει καρχαρίας, σε έχει δαγκώσει σκύλος ή σε καταβροχθίζει ένα Blob (τεράστιο ζωντανό ζελέ από την ομώνυμη ταινία),
• Σε πάρτυ ή δεξιώσεις θα μαζευτούν όλοι και θα συζητάνε μέσα και έξω από την είσοδο, παρόλο που η αίθουσα και ο κήπος είναι άδεια και δεν θα αφήσουν πρόσβαση σε κανένα που θέλει να μπει ή να βγει. Να μάθετε να αποφασίζετε που θέλετε να είστε, μέσα ή έξω,
• Σε συζητήσεις, chats ή blogs θα χρησιμοποιήσουν όλες τις κοινοτυπίες (κλισέ) που συνηθίζονται (σε στυλ, “τι να κάνουμε”, “δράμα” κλπ, μία πλούσια συλλογή από 5-6 εκφράσεις που επαναλαμβάνονται)
• Θα πολεμήσουν οποιαδήποτε ιδέα θεωρούν νέα (δηλαδή δεν γνωρίζουν ακόμα και αν έχει εκφραστεί για πρώτη φορά πριν από 2,5 εκατομμύρια χρόνια), ενώ θα καταπιούν αυτόματα και χωρίς σκέψη ότι τους σερβίρουν πολιτικοί, θρησκευτικοί ή πρωινάδες (από τις πρωινές εκπομπές)

Όλα αυτά συμβαίνουν διότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν δρουν, απλά αντιδρούν. Έχουν βάλει αυτόματο πιλότο και δεν σκέφτονται αν αυτό που κάνουν είναι λογικό.
Ίσως είναι η ζωή στις μεγαλουπόλεις, ίσως είναι και οι άνθρωποι που προτιμάνε τις μεγαλουπόλεις, το σίγουρο είναι ότι κανένας από αυτούς δεν ζει την δική του ζωή. Απλά συμμετέχει στη δική σου σαν “δοκιμασία της υπομονής σου από τον Θεό”.

Φυσικά από αυτούς τους ανθρώπους δεν μπορείς να περιμένεις:

• Να σε βοηθήσουν στη δύσκολη στιγμή,
• Να δώσουν λύσεις όταν υπάρχει κρίση, κάθε είδους, απλά θα ενεργήσουν αυτόματα,
• Να συμπεριφερθούν υπεύθυνα όταν ο όχλος δρα, δηλαδή σε διαδηλώσεις, στο γήπεδο ή σε ανάλογες περιπτώσεις (βλέπε φωτιές),
• Να καταλάβουν ώριμες σκέψεις και να ερευνήσουν νέες ιδέες, το πιθανότερο είναι ότι θα τις πολεμήσουν, όχι για κάποιο λόγο αλλά διότι δρουν αυτόματα,
• Να πουν κάτι σημαντικό ή έστω χρήσιμο όταν ζητιέται η γνώμη τους,

Η δική μου θεωρία είναι ότι βρίσκονται στο πρώτο στάδιο της συνειδητότητας, δηλαδή έχουν πέσει εδώ (όπως ο Mr Bean) και απλά κάποια στιγμή θα αποφασίσουν να συμμετέχουν συνειδητά και όχι να αντιδρούν αυτόματα.

Μια από τις μεγαλύτερές μου απολαύσεις είναι να βλέπω ανθρώπους να ξυπνάνε από το λήθαργο του αυτοματισμού. Και μπορώ να περιμένω αιώνια απλά και μόνο για να δω όλους αυτούς να ξυπνάνε και να αρχίζουν να ζουν την δική τους, έστω και αδέξια ζωή.

Με αγάπη

Αντώνης

I noticed the last days the great difference between the period after the summer holidays and the rest of the year.
At the end of August people are in good mood, full of hopes about their jobs, their relationships. They are ready to open up and expand their lives.
I also noticed that people get up early and go to their job in time, or even earlier.
Another thing that happens now, right after the summer, is that people give lots of promises. Promises about new projects, about giving money, about moving a relationship into a new level, about being in good mood this year, and many more. And they are ready to keep them.
As the winter comes there is a chain reaction of broken promises. The first people who start feeling tired break their promises and slowly one after the other people get disappointed, unreliable and at the end they disappoint everyone around them.
The whole chain ends next summer where new hopes will come and new promises will be given… and broken.

This is a phenomenon of the unconscious living. We all hope for the best but don’t do anything to make it happen. And although we know from all the previous years what is happening, again and again we give and we break promises. And it’s like giving bad checks, which is exactly what we have received from others.

We have a chance to make our lives better by stop promising things we cannot offer in order to make others feel better, or even better, stop promising at all. And the most important is to stop asking for promises from others, in any level, professional or personal.

love

Antonis

This is especially for sensitives.
Do you think that everyone around you is a potential threat? Do you observe that they never offer you what you want or need in your life? Do you allow your thoughts and emotions to be dominated by the fear, the negativity, and ultimately the hate against people who never take care of you and they just want to abuse you?

Well let’s reverse the question. What are you offering?
What are the excellence and the greatness that you offer to the world, that you offer to the people around you (when you don’t defend yourself from what’s threatening you)?

Dear sensitive, the fear that you feel and the anger about the people who don’t respect you or who are against you, keeps you busy from fulfilling your life dreams and purpose.
Sensitive people have so much to offer.
The problem is that because of all these things that you have been told, especially as child, all these words that told you who you are and you believed them made you think that you are worthless.

If you were worthless you wouldn’t have been here.

All this “knowledge” about what and who you are needs to be removed. Start by not believing a word from what they tell you, they have told you and what you keep telling to yourself.
The options are:
1) You will remain a poor victim of other people all your life.
2) You will come out with all your strength and your value and lighten up the world.

They are both possible, which one do you prefer?

love

Antonis

Tο καλοκαίρι τελείωσε, και κατά κάποιο τρόπο όλοι είμαστε πίσω στα πόστα μας. Με γεμάτες μπαταρίες, πολλοί απογοητευμένοι που τέλειωσαν οι διακοπές, άλλοι θυμωμένοι με τις φωτιές, άλλοι χωρίς δουλειά ή χωρίς πελάτες, μερικοί με νέες ιδέες και προγράμματα.
Και όπως κάθε χρόνο ξεκινάμε με πολλές ελπίδες και καθαρό μυαλό μετά από τις διακοπές αλλά μετά από λίγο είμαστε πάλι στην ίδια ρουτίνα. Και πάλι στην επιβίωση.
Αυτό που για μια ακόμα φορά βλέπω όμως και από τις συζητήσεις, αλλά και από αυτά που διαβάζω και βλέπω γύρω μου, δεν είμαστε ακριβώς έτοιμοι να προχωρήσουμε μπροστά. Δεν είναι ότι μας λείπουν οι ιδέες ή η επιθυμία, δεν είναι ότι μας λείπουν οι προθέσεις.
Αυτό που μας λείπει είναι το να πιστέψουμε ότι μπορούμε και ότι έχουμε το δικαίωμα να προχωρήσουμε.
Οι φωνές όμως που ακούμε καθημερινά δεν μας αφήνουν. Οι πολιτικοί, ειδικά τώρα με την κρίση μας μεταφέρουν το μήνυμα ότι η λύση στα προβλήματά μας είναι η λιτότητα, στύβοντας πιο πολύ ένα εντελώς στυμμένο σφουγγάρι για να βγάλουν τις τελευταίες σταγόνες χωρίς να το βοηθήσουν να ξαναβουτήξει στο νερό. Αλλά αυτό δεν είναι έκπληξη, εμείς τους εκλέξαμε, την δική μας υποσυνείδητη άποψη για τη ζωή εκφράζουν.
Επίσης οι συγγενείς και οι φίλοι μας, όπως έχουμε πει πολλές φορές, πάντα μας θυμίζουν ότι η αφθονία και η επιτυχία δεν είναι για μας αλλά για τους άλλους.

Εγώ όμως είμαι εδώ για να θυμίσω ότι όλα αυτά απλά δεν ισχύουν. Η επιτυχία και η αποτυχία μας είναι στο κεφάλι μας. Δεν θα ξαναπώ τα ίδια, απλά θα μιλήσω ενάντια για μερικά πολύ έντονα και καταστροφικά πιστεύω που πολλοί μεταφέρουμε στις αποσκευές μας.

• Το άγχος και το στρες δεν είναι τρόπος ζωής. Δεν είναι αυτό που σε κάνει πιο υπεύθυνο, στην πραγματικότητα εντελώς το αντίθετο. Είναι αυτό που σκοτώνει την χαρά σου και συχνά εσένα.
• Δεν είναι η τεράστια προσπάθεια που φέρνει τα μεγάλα αποτελέσματα. Αν μέσα στο κεφάλι σου δεν πιστεύεις ότι αξίζεις την επιτυχία, στην καλύτερη περίπτωση θα έρθει και θα φύγει γρήγορα.
• Το χρήμα δεν θα λύσει τα προβλήματά σου αν δεν ξέρεις πως να το χρησιμοποιήσεις. Μία Γαλλική παροιμία λέει, “το χρήμα είναι καλός υπηρέτης αλλά κακός αφέντης”.
• Αν αυτό που προσπαθείς είναι να λύσεις προβλήματα αυτό θα κάνεις πάντα. Σαν τον Σίσυφο.
• Δεν μπορείς να είσαι σε πόλεμο με το παρελθόν σου, αν είσαι σε πόλεμο είσαι με το τώρα.
• Δεν είσαι σήμερα αυτό που ήσουν χτες.
  Και το κυριότερο:
• Ο ορισμός της παράνοιας είναι να κάνεις το ίδια πράγμα και να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα.

Ελπίζω να είναι χρήσιμα όλα αυτά. Για να μπορέσουμε να αλλάξουμε τις συνθήκες, να ξεφύγουμε από την παγίδα της επιβίωσης και να προχωρήσουμε σε αληθινή ζωή, πρέπει πρώτα να πιστέψουμε ότι είναι δυνατόν και ότι το αξίζουμε. Και φυσικά να το θέλουμε με όλο μας το είναι.

Αν έχετε αντιρρήσεις ή θέλετε να συμπληρώσετε κάτι μπορείτε ελεύθερα να απαντήσετε.

Φιλικά

Αντώνης

Once upon a time there was a little girl
One day her parents realized that she started behaving strangely. She started acting like a baby, defending herself against everything and everyone, crying for no real reason, talking with baby voice, and also showing this impatience that little children show when they expect something exciting to happen.

This behavior was getting more intensive and more obvious as the days were passing so they decided to ask a psychologist.

The mother called the psychologist to arrange for a date, and he asked a few questions on the phone.
-Isn’t your girl very clever and very responsible usually?
Isn’t she generally very polite and very kind to the people?
Doesn’t she understand things easily when there is no pressure?
The mother said that all these things he asked are true, that’s why it’s difficult for them to understand her behavior.

-Well, he said, there is nothing wrong with your daughter; she is just getting ready for school.
The father was also listening next to his wife, so they were both confused.
-What do you mean?
-It’s just a survival thing; she has to play a role in school because she is afraid of being rejected. She is very clever and others may be afraid of her, so she plays the role of the less clever, in order to survive. The other children may feel insecure or threatened; although I believe that the usual problem is not so much the other children but the teacher.

They stayed silent for a moment, so the psychologist said:
-The only difference between someone who is very clever and someone who is less clever is that the one who is cleverer knows there is no difference.

A few more moments of silence and the mother asked,
-Yes but why does she act like this without reason even when she doesn’t have to get ready for school?
-She does have an older brother or sister, doesn’t she?

Trying to be safe in a relationship makes you often keep your partner in a distance. The imaginary, or not, fear of being hurt, abused, exploited or exposed, makes you live part of your life and not the whole thing.
The question is why did you start this relationship, to be safe or to live and enjoy it? And are you ever really safe?

If you really want to have a worthy relationship, and I guess that’s why you are reading this,  you need to be fully open to your partner and this way make him/her open him/herself. On the other hand if this is impossible then you have to go away.
It doesn’t worth staying in a relationship that is based on fear, not even for the sake of the children. If you force your children to be part of a dysfunctional relationship/family they will experience this as a normal way of living; this means they will repeat the same patterns in their own relationships. This way you make more people unhappy.

Wanting to be safe is something that keeps you from living.
Of course I don’t recommend that you go on extreme sports or stupid dangerous actions just to prove that you are alive!
What I recommend is to live your life fully, allow experiences and emotions, and grow with them. Grow together with your partner and/or your friends.

Since we are talking about highly sensitive people (HSP), a meaningful relationship is very important for a sensitive person. Many sensitives try to be safe, but this usually means depression. So being safe is not being happy.
I understand that this defense is automatic and based on past experiences, but if you still want to live your life, ask for help to get rid of these automations.

Love

Antonis