Ο κάλος λοιπόν που πατήθηκε, είτε στον πάτησα είτε μου τον πάτησες εσύ, βασίζεται σε ένα πρόγραμμα του παρελθόντος, συνήθως παιδικό ή εφηβικό, συχνά προέρχεται και από την εποχή πριν τη γέννηση. Είναι μία σκυτάλη που, αν δεν την σταματήσεις τώρα, θα συνεχίζει να δίνεται χέρι – χέρι στις επόμενες γενιές, ατόφια ή μεταλλαγμένη.

Είτε πρόκειται για κακοποίηση, λεκτική ή μη, είτε για αγνόηση, γράψιμο δηλαδή, είτε για οποιοδήποτε παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε σένα και σε συγκεκριμένα άτομα ξανά και ξανά, αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να αναγνωριστεί η πραγματική αιτία του προβλήματος και η αιτία δεν είναι το άτομο που κατηγορούμε.
Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι κάποια άτομα έχουν συνέχεια τα ίδια πράγματα να τους συμβαίνουν ανεξάρτητα με το ποιοι είναι οι θύτες τους.
Κάποιους μονίμως τους αγνοούν, σχεδόν όλοι τριγύρω τους, κάποιους μονίμως τους κατηγορούν για πράγματα που δεν έχουν κάνει, κάποιους μονίμως τους κακοποιούν ή τους πειράζουν, άτομα ανεξάρτητα μεταξύ τους και χωρίς να φαίνεται να υπάρχει λόγος γι’ αυτό.

Όταν όμως συνειδητοποιήσεις από που έχει ξεκινήσει αυτό το παιχνίδι, θα δεις ότι όχι απλά είναι δικό σου αλλά το έχεις επιβάλλει και στους γύρω σου, τους έχεις δώσει ρόλους και τους παίζουν τέλεια. Είτε αυτό γίνεται με συγκεκριμένη συμπεριφορά σου που προκαλεί τους άλλους να σου κάνουν κακό, είτε με δεν ξέρω τι τηλεπαθητικό τρόπο, δίνεις στον άλλο τον ρόλο που χρειάζεσαι για να συνεχιστεί το παιχνίδι.

Πόσες φορές έχεις συναντήσει στον δρόμο άτομα, κυρίως ηλικιωμένα, που φοβούνται τόσο πολύ ώστε να σε προκαλούν να τους κάνεις κακό χωρίς να είναι καν στον χαρακτήρα σου;

Αρκετά συχνά οι ρόλοι μας είναι προκαθορισμένοι από προγράμματα και των δύο, ο ένας είναι θύμα και ο άλλος θύτης και απλά ταιριάζουν οι ρόλοι μας και έτσι βρισκόμαστε μαζί. Αυτό ονομάζεται γενικά "ανθρώπινες σχέσεις".

Για να αλλάξει λοιπόν αυτό, ο μόνος τρόπος είναι η αντανάκλαση, το σταμάτημα του προγράμματος και η απόφαση του τι θα κάνουμε με αυτό. Σαν να παίζουμε πινγκ πονγκ αντιδρώντας σε κάθε μπαλιά και ξαφνικά αποφασίζουμε να πιάσουμε στο μπαλάκι με το χέρι μας, να το κοιτάξουμε και να το ακουμπήσουμε στο τραπέζι.
Δεν είναι εύκολο αν ζούμε μόνιμα ασυνείδητα, όταν η καθημερινότητά μας, είναι να αντιδρούμε χωρίς σκέψη, να καταπίνουμε ότι συναίσθημα βγαίνει, να κατηγορούμε άλλους ή τον εαυτό μας, να ξεσπάμε σ’ αυτούς που δεν φταίνε, συνήθως στην οικογένειά μας.
Για να αλλάξει όμως αυτό πρέπει να αποφασίσουμε ότι είμαστε κύριοι των πράξεών μας και δεν αντιδρούμε σαν σπαστικά σε ότι έρχεται καταπάνω μας.

Η κυριότερη παρενέργεια σε σταμάτημα και αντανάκλαση είναι φυσικά τα συναισθήματα που βγαίνουν. Είτε πρόκειται για φόβο, θλίψη, ενοχή ή θυμό, συχνά αυτά τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα που μας τρομάζουν περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα. Ο φόβος της ελευθερίας συχνά πονάει πιο πολύ από το να είμαστε θύματα.

Πολύ πρόσφατα είχα ένα παρόμοιο δικό μου συμβάν, τόσο έντονο που προς στιγμήν δεν ήξερα πως να το αντιμετωπίσω. Όμως στην πραγματικότητα ήταν ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το παρελθόν, ένα πέταγμα σκουπιδιών που παρόλο το θυμό που βγήκε, όταν το κοίταξα κατάματα με έκανε κατά πολύ ελαφρύτερο.

Φυσικά χρειάζεται να ζητήσεις βοήθεια ειδικά αν δεν έχεις γνώση πως να διαχειριστείς τα συναισθήματα, αλλά η ελευθερία μετά απ’ αυτό είναι ένα τεράστιο δώρο στον εαυτό σου

με αγάπη

Αντώνης

Ίσως ακούγεται ηττοπαθές, ίσως αλαζονικό, ίσως ακόμα και ανόητο αλλά στην πραγματικότητα αυτοί που μας κυβερνάνε, είτε τοπικά, εθνικά ή διεθνώς, μας προσφέρουν κάτι που χρειαζόμαστε και θα συνεχίσουν να μας το προσφέρουν όσο το χρειαζόμαστε.
Μπορεί με το φτωχό μας μυαλό να νομίζουμε ότι χρειαζόμαστε χρήματα για να ζήσουμε, μία πιο δυνατή και σταθερή χώρα, υποστήριξη, σεβασμό, ίσως ακόμα και δημοκρατία ή ελευθερία, αλλά όπως είπα είναι το φτωχό μας το μυαλό που τα νομίζει αυτά.
Στην πραγματικότητα αυτό που χρειαζόμαστε είναι δικαιολογίες για να αποφύγουμε να ζήσουμε. Η αληθινή ζωή χρειάζεται να βάλουμε κάτω τις ιδέες μας να κάνουμε σχέδια, να απολαύσουμε τη διαδικασία, να κάνουμε αυτά τα σχέδια πραγματικότητα, να νοιώσουμε αυτό τον δημιουργικό οργασμό, ίσως να φάμε τα μούτρα μας μερικές φορές μέχρι να πετύχουμε, να επικοινωνήσουμε, να ανταλλάξουμε, να ερωτευθούμε… γενικά να ζήσουμε.

Όμως αυτό που πραγματικά θέλουμε είναι πολύ πιο εύκολο, μια δικαιολογία για να μην τα κάνουμε όλα αυτά.

Για να καταλάβουμε ποιες είναι οι υπηρεσίες που μας προσφέρουν, όχι μόνο οι πολιτικοί αλλά οποιοιδήποτε μας κακοποιούν (με την άδειά μας) χρειάζεται να ανακαλύψουμε τα κρυφά πλεονεκτήματα αυτής της κακοποίησης. Η δικαιολογία για να αποφύγουμε τη ζωή είναι ένα απ’ αυτά.
Τι πλεονεκτήματα λοιπόν έχει αυτή η κατάσταση;

• Δεν χρειάζεται να κάνουμε εμείς την προσπάθεια, την κάνουν άλλοι,
• Η τυχόν αποτυχία δεν χρεώνεται σε μας (αυτό όπως είδαμε δεν ισχύει απόλυτα),
  
• Έχουμε πάντα κάποιον να ξεσπάσουμε με φάσκελα, με γιαούρτια ή απλά με γκρίνια,
  
• Δεν χρειάζεται να ξοδέψουμε χρόνο για να διαχειριστούμε τα κοινά, πληρώνουμε άλλους γι’ αυτό*,
  
• Φαινόμαστε πολύ πιο σοβαροί και σημαντικοί μιλώντας για τις αποτυχίες των άλλων παρά για τις δικές μας επιτυχίες,
  
• Μπορούμε να έχουμε καθαρό μυαλό χωρίς όλες αυτές τις σκοτούρες της διαχείρισης του κράτους ή του πλανήτη**,
  
• Δεν κινδυνεύει η ζωή μας, διότι κακά τα ψέμματα, ακόμα και οι κλέφτες πολιτικοί (πλεονασμός;) κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή, είτε από οργισμένους πολίτες είτε από μεγάλα και επικίνδυνα συμφέροντα,
  
• Χαίρουμε μεγαλύτερης εκτίμησης στους, μη σκεπτόμενους, γύρω μας διότι αν κριτικάρουμε τους κυβερνώντες δείχνουμε σαν να ξέρουμε περισσότερα από αυτούς, ακόμα και αν αυτό που κάνουμε είναι να απορρίπτουμε αντί να προτείνουμε,
  
• Σε περιπτώσεις προστατευόμενων (εφήβων κυρίως) και ανθρώπων που τα έχουν έτοιμα (ζουν από εισοδήματα, ενοίκια κλπ) δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε, καλύτερα να διασκεδάζουμε στα καφέ, στα club ή στις ταβέρνες, αφού δεν μας αφορά η παγκόσμια πολιτική, είναι για τους μεγάλους ή αυτούς που θίγονται τα συμφέροντά τους.
• Υπάρχουν πολλά ακόμα πλεονεκτήματα, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικά από τα προηγούμενα. Και το μυστικό είναι ότι όσο αυτά τα πλεονεκτήματα παραμένουν κρυφά (διότι φυσικά δεν πρόκειται να παραδεχτούμε κανένα από αυτά) έχουμε κάθε λόγο να αφήνουμε να μας κακοποιούν.

Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση λοιπόν θα αλλάξει τότε και μόνο τότε όταν εμείς πάψουμε να έχουμε κρυφές υπηρεσίες από αυτή την κακοποίηση. Όταν όλα αυτά τα πλεονεκτήματα και πολλά άλλα λιγότερο η περισσότερο σοβαρά, τα κοιτάξουμε κατάματα και αποφασίσουμε ότι αρκετά με τις δικαιολογίες και με την ικανοποίηση του εγώ μας, ήρθε η ώρα να ζήσουμε, τότε θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε, οργανώσουμε και ζήσουμε τη δική μας ζωή, χωρίς ενοχές, με χαρά και απόλαυση.

Με αγάπη

Αντώνης

*Δυστυχώς όμως ο χρόνος μας ξοδεύεται αλόγιστα σε επαγγέλματα που απεχθανόμαστε και σε ώρες, μέρες, χρόνια μέσα στην αγωνία και την ανησυχία

**Δεν μπορούμε όμως να έχουμε καθαρό μυαλό διότι πρέπει να βρίσκουμε πάντα λύσεις πως να αντιμετωπίσουμε τα χρέη μας, τους κλέφτες και εγκληματίες που το σύστημα έχει δημιουργήσει και γενικά το καθαρό μυαλό χρειάζεται εκπαίδευση την οποία δεν έχουμε λάβει

Ένα χαρακτηριστικό των ευαίσθητων είναι και η έμφυτη τάση προς την περιπέτεια. Κάθε τι καινούριο και συναρπαστικό δίνει νέες ελπίδες και νέο ενθουσιασμό.

Που όμως τελειώνει η δημιουργία και που αρχίζει ο εθισμός;

Φυσικά η δική μου προσέγγιση δεν είναι ψυχαναλυτική, απλά κατανόηση συμπεριφοράς και μετακίνηση από αυτή με αληθινές λύσεις.

Τα ευαίσθητα άτομα λοιπόν έχουν μια τάση προς το νέο και συναρπαστικό διότι, σύμφωνα και με κάποιες πηγές, υπάρχει ένα γονίδιο που μας ωθεί προς αυτά. Πρόκειται για το γονίδιο DRD4, το αποκαλούμενο γονίδιο της περιπέτειας, αλλά ταυτόχρονα είναι και το γονίδιο της διάσπασης προσοχής (ADD/ADHD)
Αυτό το γονίδιο μας κάνει να βαριόμαστε με οτιδήποτε είναι μονότονο ή μοιάζει ανούσιο.
Υπάρχουν δύο διαφορετικά αποτελέσματα που μπορεί να προκύψουν από αυτό και εξαρτώνται από τον χαρακτήρα και τον τρόπο που έχει μεγαλώσει κανείς αλλά και από τις αποφάσεις που παίρνει για το τι είναι σημαντικό στη ζωή του.

Το πρώτο είναι φυσικά η περιπέτεια, το ρίσκο, η δημιουργικότητα και η αποφυγή μιας βαρετής ασφαλούς ζωής. Μέσα από αυτό δημιουργούνται επιχειρήσεις, έργα τέχνης, εφευρέσεις, συναρπαστικές ερωτικές σχέσεις και άλλα ενδιαφέροντα στη ζωή ώστε να μην υπάρχει η μονοτονία που η ανάγκη για ασφάλεια προκαλεί. Είναι η κινητήρια δύναμη που κάνει τον κόσμο να εξελίσσεται και να ωριμάζει.

Το δεύτερο αποτέλεσμα είναι η συνεχής δημιουργία και καταστροφή όταν αυτή η δημιουργία γίνεται ρουτίνα. Είναι η ανάγκη για συνεχείς εξωτερικές πηγές ενδιαφέροντος, η ανάγκη κάτι να μας τροφοδοτεί με απόλαυση, περιπέτεια, πληροφορίες ή κινδύνους και όλα αυτά φρέσκα και διαφορετικά. Δεν είναι αυτή η βασική παρενέργεια του εθισμού; ότι δηλαδή η δόση πρέπει πάντα να μεγαλώνει και να εμπλουτίζεται μέχρι… ποιου σημείου;

Η δεύτερη περίπτωση, αν και είναι τάση που έχουν όλοι οι ευαίσθητοι, στην πραγματικότητα λειτουργεί περισσότερο σε αυτούς που είναι ανασφαλείς και δεν μπορούν να χτίσουν κάτι ολοκληρωμένο διότι δεν πιστεύουν στις δυνάμεις τους. Ένας ψυχαναλυτής θα το ονόμαζε νεύρωση, εγώ θα πω απλά ότι το άτομο που του συμβαίνει χρειάζεται αλλαγή τρόπου σκέψης και αντίληψης της πραγματικότητας. Αλλιώς θα μετατραπεί από δημιουργικό άτομο σε καταναλωτής νεωτερισμών και έντονων συναισθημάτων που πρέπει κάθε μέρα να γίνονται εντονότερα.

Το βασικότερο πρόβλημα με αυτόν τον εθισμό είναι η μόνιμη και συνεχής αλλαγή σχεδίων, η συνεχής καταστροφή των δημιουργημάτων που αυτό το άτομο έκανε, η συνεχής αλλαγή συντρόφων, φίλων, ιδεών, χωρίς καμία ελπίδα κάτι να σταθεροποιηθεί.

Το μυστικό της αλλαγής βρίσκεται στην άλλη κατηγορία, σε αυτούς που έχουν την ικανότητα απλά να δημιουργούν χωρίς να χρειάζεται να καταστρέφουν ταυτόχρονα.

Ένας δημιουργικός και συνήθως επιτυχημένος ευαίσθητος έχει ανακαλύψει τον τρόπο να μετατρέπει αυτή την ανάγκη για κάτι εξωτερικά καινούριο και συναρπαστικό σε εσωτερική δημιουργία και εμπλουτισμό αυτών που έχει δημιουργήσει μέχρι τώρα. Δηλαδή αντί να καταστρέφει κάτι επειδή το βαριέται, το αλλάζει και το βελτιώνει κάθε μέρα.
Φυσικά εδώ χρειάζεται να υπάρχει αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση και πίστη ότι οι δημιουργίες σου έχουν αξία και δεν χρειάζεται να αντικατασταθούν με κάτι που κάποιος άλλος πρότεινε.

Και εδώ είναι η δουλειά που χρειάζεται να γίνει, ώστε η κάθε είδους κακοποίηση που έχεις υποστεί και που έχει κάνει την αυτοεκτίμησή σου να εξαφανιστεί να πάψει να επηρεάζει τη ζωή σου και να δεις τον πραγματικό σου εαυτό. Να αποφασίσεις ότι αυτό που δημιουργείς, ότι και αν είναι αυτό, έχει αξία την οποία αντί να την αλλάξεις με το να το καταστρέψεις μπορείς να τη μεγαλώσεις.

Είναι η διαφορά μεταξύ κάποιου που έχει πετύχει και κάποιου που ακόμα παλεύει για τα βασικά.

Με αγάπη

Αντώνης

Αν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τους γύρω μας θα δούμε ότι υπάρχουν τομείς που καταφέρνουμε να κερδίζουμε, να πηγαίνουμε μπροστά και τομείς που είμαστε κολλημένοι και συνεχώς ξαναγυρνάμε στο ίδιο σημείο.
Για παράδειγμα ένας από τους τομείς που οι περισσότεροι γυρνάνε γύρω από μια κυκλική πλατεία είναι το οικονομικό.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μας δημιουργούν αυτό το πρόβλημα, έχει να κάνει με τα παιδικά προγράμματα, τι εμπειρίες έχουμε πάνω στο συγκεκριμένο θέμα (όποιο και αν είναι αυτό), τι έχουμε ακούσει από τους γύρω μας, κυρίως από τους γονείς μας, ακόμα έχει να κάνει με τα πιστεύω που έχουμε αναπτύξει, είτε από τις παραδόσεις, εθνικές, θρησκευτικές, οικογενειακές και πόσο έχουμε κάνει δικά μας αυτά που μας δίδαξαν αυτές.

Όμως αν και πολλοί έχουν καταφέρει να εντοπίσουν το πρόβλημα, πολύ λίγοι έχουν καταφέρει να ξεφύγουν απ’ αυτό.
Ο λόγος είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των εμποδίων, εσωτερικών και εξωτερικών.

Είτε μιλάμε για προσωπική είτε για επαγγελματική – επιχειρηματική ζωή, το αποτέλεσμα έχει να κάνει με τον τρόπο προσέγγισης. Και ας μην γελιόμαστε, τα περισσότερα εμπόδια που συναντάμε είναι εσωτερικά, τα έχουμε βάλει εμείς μπροστά μας.

Το πρόβλημα λοιπόν μπορεί να προέρχεται από μία σειρά δικά μας πιστεύω, ή από προγράμματα που λειτουργούν αυτόματα κάτω από κάποιες συνθήκες, και όλα αυτά σαμποτάρουν την επιτυχία ή την ευτυχία μας. Και αν υπάρχουν και εξωτερικές συνθήκες τότε έχουμε μια καλύτερη δικαιολογία για να υποφέρουμε!

Ο τρόπος λοιπόν για να σταματήσετε να κάνετε κύκλους είναι να αλλάξετε τον τρόπο που βλέπετε το πρόβλημα. Για την ακρίβεια να αποφασίσετε ότι το πρόβλημα δεν είναι σημαντικό, αυτό που είναι σημαντικό είναι η λύση.

Για να καταλάβετε τι εννοώ, παρατηρήστε όλους τους συμπατριώτες μας που προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει, ανησυχούν, βρίζουν φασκελώνουν, φυσικά έχουν μια καλή δικαιολογία για να μην έχουν επιτυχίες, αλλά αν τους ρωτήσεις τι θέλουν θα σου απαντήσουν πάλι με τον ίδιο τρόπο, “δεν θέλω αυτό, δεν θέλω το άλλο” κοκ. Αν επιμείνετε να μάθετε τι θέλουν και όχι τι δεν θέλουν θα τους δείτε να παγώνουν και να μην ξέρουν τι να πουν.

Η απάντηση λοιπόν είναι:

Αλλάξτε την ερώτηση!

Φτάνουν πια οι ερωτήσεις του τύπου “Γιατί συμβαίνουν αυτά, γιατί φτάσαμε ως εδώ, γιατί υποφέρουμε, γιατί δεν έχουμε λεφτά”!
Ας γυρίσουμε το βλέμμα μας στο τι θέλουμε και ας αλλάξουμε τις ερωτήσεις: “Πως μπορούμε να τα σταματήσουμε, πως ξεκολλάμε από δω, πως σταματάμε να υποφέρουμε, πως βελτιώνουμε τα οικονομικά μας”!

Σε αντίθεση με την προηγούμενη σειρά ερωτήσεων, η οποία απλά στριφογυρίζει γύρω από το πρόβλημα, οι τελευταίες μπορούν να απαντηθούν και η απάντηση να είναι επιτέλους χρήσιμη σε κάτι. Μπορούν να δώσουν λύσεις χωρίς να χρειαστεί να μάθουμε από που προέρχεται το πρόβλημα. Και μπορώ να απαντήσω και σε αυτό, το πρόβλημα προέρχεται από το ότι κανείς δεν έχει δώσει λύση μέχρι τώρα.

Και επειδή οι τελευταίες ερωτήσεις φαίνονται για κάποιους ξεκάρφωτες, ας τις καρφώσουμε.
Για να απαντήσετε σε ερωτήσεις του τύπου “Πως προχωράω προς τη λύση” ψάξτε να βρείτε τις λύσεις που έχετε βρει μέχρι τώρα. Δείτε τις επιτυχίες σας μέχρι τώρα, οι οποίες έχουν επισκιαστεί από την μόνιμη αναφορά σε προβλήματα. Δείτε τις μεθόδους που χρησιμοποιήσατε για να δώσετε λύσεις και χρησιμοποιήστε τις ξανά αφού τις βελτιώσετε και τις αναβαθμίσετε.

Φυσικά αυτό πρέπει να γίνει τρόπος σκέψης ώστε να γίνεται αυτόματα και να έχει εφαρμογή σε κάθε τομέα στη ζωή σας.
Το coaching είναι ο τρόπος που θα σας γυρίσει τη νοοτροπία από το αναμάσημα των προβλημάτων στη δημιουργική λύση τους. Όχι το coaching που προσθέτει προγράμματα στο μυαλό για να καλύψει τα παλιά αλλά αυτό που καθαρίζει και από-προγραμματίζει. Και πιστέψτε με, η διαφορά θα είναι τεράστια.

Είναι η μετακίνηση από την αποτυχία στην επιτυχία.

Με αγάπη

Αντώνης

Με έκπληξη άκουσα τελευταία τον Hale Dwoskin (Sedona Method) να συνδέει την σεξουαλικότητα με τη δημιουργικότητα. Φυσικά η μεγαλύτερή μου έκπληξη ήταν το ότι έχει απόλυτα νόημα, απλά δεν το είχα σκεφτεί.

Ο λόγος που αυτό ίσως φαίνεται παράξενο είναι διότι η σεξουαλικότητα συνήθως ερμηνεύεται σαν σεξουαλική πράξη και επειδή υπάρχουν τόσα ταμπού γύρω από το σεξ είναι λογικό οι περισσότεροι να ερμηνεύουν την ύπαρξη αυτής της ενέργειας συχνά σαν επιθετική συμπεριφορά ή σαν αμαρτωλή επιθυμία.
Όμως στην πραγματικότητα είναι ενέργεια όπως ακριβώς και η σκέψη ή τα συναισθήματα και σε πρώτη φάση είναι ανεξάρτητη από την σεξουαλική πράξη.

Η νοοτροπία και οι παραδόσεις μας όμως έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα πεποιθήσεων σχετικά με τη σεξουαλικότητα, που αν δεν μπλοκάρουν εντελώς τη δημιουργικότητα συχνά την μπερδεύουν τόσο πολύ που τα αποτελέσματα είναι παράξενα, ίσως και αστεία (όχι για αυτόν που του συμβαίνουν φυσικά).

Αν δούμε για παράδειγμα τον τρόπο που σε ένα εργασιακό χώρο αντιμετωπίζουν οι άντρες τις γυναίκες και αντίστροφα.
Αν μια γυναίκα πιστεύει ότι οι άντρες το μόνο που θέλουν είναι σεξ, θα ερμηνεύσουν κάθε τι στην συμπεριφορά τους σαν σεξουαλική επίθεση. Κάθε υποστήριξη, συνεργασία ή διάλογος είναι προσπάθεια για αποπλάνηση, στην οποία έχει τις επιλογές να δεχτεί ή να αντισταθεί. Σκεφτείτε τώρα πόσες επιλογές πάνε χαμένες μόνο και μόνο διότι υπάρχει ένα πιστεύω που τρέχει.
Από την άλλη μεριά πολλοί άνδρες βλέπουν τις γυναίκες αποκλειστικά σαν σεξουαλικά όργανα που μετά γεννάνε παιδιά. Δεν μπορούν να δουν συναδέλφους, επιχειρηματίες, προϊστάμενες ή υφιστάμενες διότι τα πιστεύω λειτουργούν σαν παρωπίδες. Μπορούν να δουν θεές αλλά χωρίς κάτι αληθινά Θεϊκό.

Όμως η σεξουαλικότητα στην πραγματικότητα είναι μία ενέργεια που απλώνεται τόσο πλατιά και σε τόσους τομείς, ώστε αυτά τα πιστεύω μας κάνουν να βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.
Η δημιουργικότητα όπως και η σεξουαλικότητα είναι ένα βήμα προς το άγνωστο, εκεί που ο λογικός νους δεν έχει πατήσει ακόμα “πόδι”, εκεί που βασιλεύει η φαντασία. Οι περιορισμοί στην ελευθερία της φαντασίας είναι τεράστια φρένα για τη δημιουργικότητα όπως και για τη σεξουαλικότητα. Όσο απελευθερώνεται κανείς από αυτά τα περιοριστικά πιστεύω τόσο περισσότερο ζει μια ζωή πλούσια σε δημιουργία, σε συναισθήματα και σε καθημερινές πράξεις, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να φανταστούν.

Η σεξουαλική πράξη λοιπόν είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι αυτού του σύμπαντος που λέγεται σεξ. Όμως τα περιοριστικά πιστεύω και οι ηθικοί και άλλοι περιορισμοί σε αυτή επηρεάζουν όλο το φάσμα της σεξουαλικότητας και της δημιουργικότητας. Ο περιορισμός ακόμα και της ίδιας της φαντασίας για χάρη μιας πλαστής συνείδησης, περιορίζει κάθε τι που κάνει τη ζωή άξια να τη ζήσεις. Σεξ, δημιουργία, επιχειρηματικότητα, φιλία και γενικά ανθρώπινες σχέσεις, πνευματικότητα, παιχνίδι, παιδεία, επιστήμη, ιδιοφυΐα, κάποιος να με σταματήσει διότι δεν μπορώ να μην νοιώσω αυτό το γαργάλημα, την σεξουαλική διέγερση σε ότι έχει να κάνει με την αλήθεια στη ζωή και την δημιουργία.

Οπότε αν θέλουμε να αγγίξουμε τον αληθινό μας εαυτό, το βαθύτερο και πιο φωτεινό κομμάτι μας, πρέπει να πετάξουμε από πάνω μας κάθε περιοριστικό πιστεύω και να αφήσουμε τη φαντασία και την διαίσθησή μας να μας οδηγήσει εκεί που είναι η σύλληψη, η κύηση και η γέννηση κάθε ιδέας και κάθε δημιουργήματος που βγαίνει από αυτές. Και αν, λόγω της παράδοσής μας, βγουν σκέψεις και εικόνες φαινομενικά βρώμικες που προκαλούν ενοχές, ας προσκαλέσουμε και αυτές στη γιορτή και ας τις αγκαλιάσουμε σαν δασκάλες που μας διδάσκουν πως να ωριμάσουμε.

με αγάπη

Αντώνης

ΥΓ.

Τη Δευτέρα 17 Οκτωβρίου ο ευαίσθητος κύκλος συναντιέται και έχει σαν θέμα "ευαισθησία και σεξουαλικότητα".

18:00 – 20:00 στη Λ. Βουλιαγμένης 123, στάση μετρό Αγ. Ιωάννης

Χτες το απόγευμα άκουγα τα παιδιά στο κοντινό πάρκο να παίζουν, άκουγα τις φωνές τους όπως έδιναν εντολές ή ζητούσαν τη μπάλα.

Θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια αλλά ήταν μία περίεργη ανάμνηση. Για να βεβαιωθώ σταμάτησα και κάθισα να μετρήσω τις φωνές.

Μια φωνή…. περίμενα περίμενα, συνέχιζα να ακούω φωνές αλλά ήταν μόνο η φωνή ενός παιδιού που επαναλαμβανόταν. Τότε ανακάλυψα τι το περίεργο είχε η ανάμνησή μου. Ήταν πάντα ένας που φώναζε. Ένας από την παρέα ήταν αυτός που έδινε πάντα τις εντολές. Θυμάμαι πόσο με ενοχλούσε αυτό, πόσο με ερέθιζαν, αρνητικά, οι συνεχείς εντολές, οι ενοχλητικές φωνές και πόσο αυτός ο έλεγχος μου χάλαγε το παιχνίδι. Πολλές φορές είχα φύγει από την παρέα διότι δεν το άντεχα.

Όμως αυτό δεν ήταν πάντα συνειδητό, πολλές φορές έφευγα δίνοντας μια δικαιολογία στον εαυτό μου, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι κάτι με ενόχλησε. Ήταν το μοτίβο του παιχνιδιού που το παίρναμε όλοι σαν δεδομένο. Ο Β… είχε τον έλεγχο και οι άλλοι έπρεπε να ακολουθήσουμε. Αν κάποιος παραπονιόταν ή έφευγε όλοι του έλεγαν ότι χάλαγε το παιχνίδι.

Έκανα ένα παραλληλισμό με την ζωή μας σαν “ενήλικες” (το βάζω σε εισαγωγικά διότι συχνά νοιώθω πόσο ανώριμοι είμαστε. Τουλάχιστον όταν είμαστε παιδιά είχαμε ένα συγκεκριμένο προορισμό, να μεγαλώσουμε, τώρα δεν ξέρω τι έχουμε).
Είδα τους ίδιους και τους ίδιους να κατευθύνουν τη ζωή μας, σχεδόν μηχανικά ή εκτελώντας εντολές άλλων και τους υπόλοιπους είτε να ακολουθούν σαν πρόβατα είτε να αντιδρούν σπασμωδικά βρίζοντας και μουντζώνοντας (έχει πέραση τελευταία).
Και αυτοί που έχουν λόγο, που έχουν κάτι να προτείνουν θεωρούνται γραφικοί και αρνητικοί από τα πρόβατα, ή όχι αρκετά δυναμικοί από τους φασκελωτές.

Τα παιδιά που παίζουν λοιπόν, με τον τρόπο που έχουν μάθει να παίζουν, είναι η προετοιμασία για αυτό το παιχνίδι που αργότερα θα παιχτεί σε επίπεδο “ενηλίκων” Φυσικά τα παιδιά αναπαράγουν αυτά που βλέπουν στην οικογένεια, άμεσα και στην κοινωνία μέσω του σχολείου, της τηλεόρασης και του internet. Και αυτό που βλέπουν είναι αυτό που έχει αναπαραχθεί σε προηγούμενες γενιές.

Το αποτέλεσμα είναι ότι τα παιδιά που παίζουν παίζουν το ίδιο παιχνίδι, αυτό που θα παίξουν όταν μεγαλώσουν. Το παιχνίδι του ενός που προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα, το παιχνίδι των προβάτων που ποτέ δεν σκέφτονται απλά ακολουθούν και αναπαράγουν έτοιμα μοντέλα, το παιχνίδι των θυμάτων που συνεχώς εναλλάσσουν ρόλους με θύτες, το ανόητο παιχνίδι που κάποιοι ονομάζουν “ζωή” και που μόνο ζωή δεν είναι.

Και όσοι έρχονται να θυμίσουν την ουτοπία, να δώσουν λύσεις, να σπάσουν τους κανόνες και τα μοντέλα βρίσκονται πάντα στο περιθώριο και τους θυμούνται μόνο όσοι και όταν πιάσουν πάτο για να τους ξεχάσουν μόλις ξεκολλήσουν για λίγο απ’ αυτόν (τον πάτο).

Όμως είμαστε πολλοί και έχουμε δύναμη. Ακόμα και αν στα παιδικά μας χρόνια την έχουν περιορίσει συνεχίζουμε να έχουμε την κοινή λογική πίσω από τις ανόητες σκέψεις που μας έχουν επιβάλλει και απλά χρειάζεται να την νομιμοποιήσουμε. Και ακόμα αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που παίζεται το παιχνίδι, μπορούμε να αρχίσουμε, μέσα στο μυαλό μας, να οργανώνουμε τον τρόπο που πρέπει να παίζεται.

Φυσικά μιλάω για τους ευαίσθητους, τους ανθρώπους με πιο βαθιά αντίληψη της πραγματικότητας, που σπάνε τους κανόνες αν δεν προσφέρουν τίποτα πια, που σπρώχνουν τα όρια και κάνουν τον χώρο της γνώσης, της τέχνης, της επιστήμης και της πνευματικότητας πιο ευρύ και πιο πλούσιο.

Αν λοιπόν η δράση φαίνεται δύσκολη έως αδύνατη μέσα στην ανοησία που κυριαρχεί, τουλάχιστον άρχισε να σκέφτεσαι ποια είναι αυτή η δράση, ή ακόμα καλύτερα ποιο είναι το αποτέλεσμα που θα ήθελες. Αν ξέρουμε τι θέλουμε θα είναι πιο εύκολο να το κατακτήσουμε.

Με αγάπη

Αντώνης

Βλέπω τελευταία μία υπερπροσφορά από life coaching στην Ελληνική αγορά, εκεί που πριν από μερικά χρόνια μας κοιτούσαν με μισό μάτι ή μας έκαναν πλάκα.

Η “μόδα” λοιπόν αφορά ψυχολόγους, που βάζουν ένα ακόμα σειρήτι στον ώμο τους, κάποιους που χρησιμοποιούν μεθόδους ελέγχου του νου, κάποιους άλλους με μαγικές τεχνικές ελέγχου της πραγματικότητας και ακόμα ειδικούς του στυλ, και της συμπεριφοράς.

Το coaching όμως δεν έχει καμία σχέση με αυτά.

Ένας ψυχολόγος ή ψυχοθεραπευτής μπορεί να γίνει coach μόνο αν πετάξει την ιδιότητά του την ώρα της συνεδρίας ή αν τη χρησιμοποιήσει μόνο για να καταλάβει και όχι για να επηρεάσει. Το coaching απευθύνεται σε άτομα υγιή στον νου και όχι σε άτομα με ψυχολογικές διαταραχές. Έτσι αν υπάρχει πρόβλημα χρειάζεσαι πρώτα κάποιον να σε βοηθήσει ψυχολογικά μέχρι να είσαι έτοιμος για coaching. Και για να απαντήσω σε κάποιον φίλο που ρωτούσε πρόσφατα, όχι δεν χρειάζεται να έχεις πτυχίο ψυχολόγου για να είσαι coach.
Το coaching είναι για αυτούς που είναι υγιείς απλά έχουν κάποια εσωτερικά εμπόδια, από νοοτροπία, παιδικά προγράμματα ή πιστεύω, που δεν τους αφήνουν να προχωρήσουν. Και εδώ για την απομάκρυνση αυτών των περιττών χρησιμοποιείται η κοινή λογική και όχι ψυχολογικές τεχνικές.

Ως εκ τούτου το coaching δεν έχει καμία σχέση με προγραμματισμό του νου. Στην πραγματικότητα είναι αποπρογραματισμός του νου. Δηλαδή με τη βοήθεια του coach αφαιρείς ότι δεν είναι δικό σου, απλά αναγνωρίζοντάς το και βλέποντας ότι οι συνθήκες της ζωής σου στο έχουν προσθέσει. Ο προγραμματισμός του νου, κατά την άποψή μου, είναι ένα επικίνδυνο και αμφιβόλου αποτελέσματος τέχνασμα.
Έλεγχος του νου επίσης, του δικού σου ή κάποιου άλλου, είναι ένα ανήθικο και ανόητο παιχνίδι. Αποφύγετέ το.

Το αληθινό coaching απέχει πολύ από τη μαγεία και τις θεωρίες περί ελέγχου της πραγματικότητας. Δεν απορρίπτω τον νόμο της έλξης, αλλά ξέρω πολύ καλά ότι αρχίζει να λειτουργεί μόνος του υπέρ σου όταν καθαρίσεις το μυαλό σου από σκουπίδια. Οι περισσότεροι δάσκαλοι του νόμου της έλξης προσπαθούν να αλλάξουν την πραγματικότητα πείθοντάς σου να αλλάξεις απλά τον τρόπο σκέψης και έκφρασης χωρίς να αφαιρέσουν τους λόγους για τους οποίους σκέφτεσαι και εκφράζεσαι με τον συγκεκριμένο τρόπο. Αυτό δεν είναι coaching και κατά τη γνώμη μου δεν λειτουργεί. Η θετική σκέψη θα έρθει μόνη της όταν η αρνητική θα είναι πια άχρηστη.

Το coaching δεν έχει καμία σχέση με το στυλ και την ομορφιά. Ένας coach μπορεί όμως να δώσει συμβουλές, κυρίως σε business coaching για το τι εικόνα χρειάζεται να έχει η επιχείρησή σου ώστε να έχει καλύτερα αποτελέσματα. Σε προσωπικό επίπεδο σε βοηθάει να βρεις το δικό σου στυλ, όποιο και να είναι αυτό, όταν τελικά βρεις τον τρόπο να ξεφύγεις από το να προσπαθείς να δείξεις κάτι στους άλλους αντί να είσαι ο εαυτός σου.

Επειδή όλες οι προηγούμενες τεχνικές εμπεριέχουν κριτική, δηλαδή κρίνουν αν κάτι που κάνεις ή που είσαι, ή ακόμα και σου συμβαίνει είναι σωστό ή όχι, αυτή είναι και η απόλυτη απόδειξη ότι δεν έχουν σχέση με coaching. Ο coach δεν θα σε κρίνει, θα σε αποδεχτεί όπως είσαι και αν για κάποιο λόγο δεν μπορεί να το κάνει, απλά δεν θα δουλέψει μαζί σου.

Με δυο λόγια, η ώρα για να χρησιμοποιήσεις το coaching είναι όταν βαρεθείς τις σαχλαμάρες και τις ψεύτικες υποσχέσεις, τα μεγάλα λόγια και τις εντυπωσιακές δηλώσεις. Και ο μόνος τρόπος για να πετύχει είναι να δουλέψεις εσύ πάνω στον νου σου και την καθαρή σκέψη και όχι κάποιος μάγος-γιατρός πάνω από κεφάλι σου με πονηρές τεχνικές και βουντού.

Δυστυχώς υπάρχει ακόμα αυτό το όνομα (coaching) το οποίο δεν μπορεί να εκφράσει την αληθινή του αξία. Το ψάχνουμε ακόμα…

με αγάπη

Αντώνης

Αγαπητοί φίλοι,

αυτά που συμβαίνουν αυτό τον καιρό στην Ελλάδα (Σύνταγμα κλπ) είναι μοναδικά στην ιστορία μας. Όχι τόσο διότι είναι εκπληκτικά αλλά περισσότερο για το ότι είναι ίσως η πρώτη φορά που βγαίνουν απ’ τη μέση, στο μέτρο του δυνατού, οι ιδεολογίες, τα δόγματα και οι δυναμικές πρακτικές που καπέλωναν πάντα ότι ξεκίναγε σ’ αυτή τη χώρα και κατά προέκταση στον κόσμο.
Η εμπειρία μου είναι ότι κάθε φορά που κάποια καλή ιδέα έβγαινε στην επιφάνεια, οι πάσης φύσεως σαύρες, πολιτικές, θρησκευτικές ή κοινωνικές, την άρπαζαν και την κακοποιούσαν αλλοιώνοντας το νόημά και την ουσία της.

Σήμερα όμως η φωνή των ευαίσθητων, η ψύχραιμη, εμπνευσμένη και χαμηλόφωνη, έχει μία μεγαλύτερη ευκαιρία να ακουστεί. Είναι η φωνή που θα κάνει τη διαφορά, που θα αλλάξει την κατεύθυνση από τη γνωστή, δυναμική και βίαιη, συνήθως με ανόητα αποτελέσματα, σε συγκροτημένη, γεμάτη έμπνευση και που αφορά όλους.

Για όσους είναι ευαίσθητοι αλλά έχουν αμφιβολίες για αυτά που λέω ας θυμηθούν τα παιδικά τους χρόνια όπου είχαν εκπληκτικές ιδέες οι οποίες καταπιέστηκαν, πολλές φορές βίαια, από τους μεγάλους που τα ήξεραν όλα. Ήταν ιδέες διαφορετικές, πρωτότυπες και γεμάτες έμπνευση και γοητεία, όχι μόνο την παιδική γοητεία αλλά και και αυτή του ανθρώπου που δεν έχει έτοιμα δόγματα στο κεφάλι ή βγάζει έτοιμες απαντήσεις για κάθε πρόβλημα.

Και για όσους δεν είναι ευαίσθητοι (για πληροφορίες περί ευαισθησίας δείτε την σελίδα www.sensitivecoach.com) αλλά έχουν ευαίσθητα άτομα γύρω τους, ίσως ήρθε η ώρα να τα αφήσετε να εκφραστούν, να κάνετε μερικά βήματα πίσω, να ξεχάσετε τις ετοιματζίδικες ιδέες και λύσεις και να ακούσετε φρέσκες και διαφορετικές που μπορεί να αλλάξουν τον κόσμο.
Και αν ακόμα έχετε αμφιβολία θυμηθείτε ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε έχουν δημιουργηθεί με τον παλιό τρόπο σκέψης και δεν μπορούν να λυθούν με τον ίδιο.

Ετοιμαστείτε λοιπόν, ακονίστε την διαίσθηση και την έμπνευσή σας, βγάλτε στην επιφάνεια την παιδική αυτοπεποίθηση, πριν το ξύλο και οι προσβολές την κάνουν να κρυφτεί στο καβούκι της, χρησιμοποιείστε τη γνώση που αποκτήσατε τόσα χρόνια για το πόσο σημαντικές είναι οι αρνητικότητες και μοιραστείτε τις ιδέες σας.

Ετοιμαστείτε βγαίνουμε.

Με αγάπη

Αντώνης

Πριν από 5 χρόνια ο Randy Pausch, καθηγητής της επιστήμης υπολογιστών και αλληλεπίδρασης ανθρώπου-υπολογιστή στο πανεπιστήμιο Carnegie Mellon στο Pittsburgh, Pennsylvania έμαθε ότι έπασχε από καρκίνο στο πάγκρεας.

Τον Σεπτέμβριο του 2007 έδωσε μία ομιλία στο Carnegie Mellon την οποία ονόμασε “Η τελευταία ομιλία: Πως να κάνετε τα παιδικά σας όνειρα πραγματικότητα”. Αυτή είναι μια επανάληψη που έκανε για την εκπομπή της Oprah Winfrey.

Πιθανότατα πολλοί από σας να την έχετε δει, ίσως περισσότερες από μία φορές αλλά αξίζει να την ξαναδούμε άλλη μια φορά και το κυριότερο, να την δούμε με άλλο μάτι.

Όταν έριξα μια ματιά στα σχόλια που ακολουθούν το βίντεο στο YouTube είδα, για άλλη μια φορά, ότι οι περισσότεροι ασχολούνται με θέματα όπως, η συμπεριφορά της Oprah, πόσο αμερικάνικη είναι η νοοτροπία και άλλες δικαιολογίες για να αποφύγουν αυτά που έχει να προσφέρει το πάθος αυτού του ανθρώπου.

Έχω ακούσει και από ανθρώπους γύρω μου, φίλους, πελάτες, συχνά και από μένα τον ίδιο, δικαιολογίες για να μην δώσουμε σημασία σε ένα δυνατό μάθημα. Θα μπορούσα να αναλύσω αυτή την συμπεριφορά αλλά δεν θα το κάνω.

Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το μάθημα. Το πως ένας άνθρωπος που γνωρίζει ότι η φλόγα του σβήνει σύντομα, θυμίζει σε όλους μας ότι η ζωή είναι για να τη ζεις και όχι να την αποφεύγεις ή να παραμένεις σε ασφάλεια μακριά από αυτήν.

Δεν έχει σημασία ποια είναι τα όνειρά σου, όταν φεύγεις και δεν έχεις προσπαθήσει να τα πραγματοποιήσεις θα φύγεις με ένα παράπονο.

Μπορεί λοιπόν να ζήεις πολλά πολλά χρόνια και να έχεις ζήσει μισή ζωή, ή να φύγεις νωρίς και η ζωή σου να αξίζει για δέκα.

Δεν έχει σημασία πόσα από αυτά τα όνειρα θα πετύχεις, το πιο σημαντικό είναι να ζήσεις τη διαδικασία της επίτευξης. Και το κυριότερο, να τους δώσεις χώρο μέσα στην καρδιά σου.

Βάλε λοιπόν τον εαυτό σου στη θέση αυτού του ανθρώπου και σκέψου: “Αν είχα 150 μέρες υγιούς ζωής, ποιο είναι το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω με αυτές;”

φιλικά

Αντώνης

ΥΓ. Ο Ράντυ πέθανε τον Ιούλιο του 2008 από αυτό ακριβώς που περίμενε ότι θα τον σκοτώσει.

Αγαπητοί φίλοι καλή χρονιά,

Παρατηρώντας τους ανθρώπους βλέπω ότι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους, την ταυτότητά τους, σύμφωνα με αυτά που τους έχουν πει οι γύρω τους.
Αν οι γονείς σου, οι δάσκαλοι ή οι φίλοι σου σε έπεισαν ότι είσαι άχρηστος τότε το πιθανότερο είναι ότι θα υιοθετήσεις αυτή την ταυτότητα.
Από την άλλη πλευρά μπορεί να υιοθετήσεις μια ταυτότητα που περιέχει υπερβολικές ικανότητες που δεν είναι δικές σου. Ενέσεις στο εγώ από την παιδική ηλικία.

Και στις δύο περιπτώσεις, η γνώμη για το ποιος είσαι όχι απλά θα παγιωθεί αλλά θα θωρακιστεί με αλαζονεία. Αν παρατηρήσετε αυτούς που νομίζουν ότι ζουν μέσα στη μετριότητα, θα δείτε ότι είναι περήφανοι γιαυτό και δεν δέχονται κουβέντα.

Η δική μου δουλειά δεν είναι να σου αλλάξω γνώμη για το ποιος είσαι αλλά να σε βοηθήσω να πετάξεις από πάνω σου την λανθασμένη γνώμη που ήδη έχεις.
Κανένας δεν ξέρει ποιος πραγματικά είσαι και το μόνο άτομο που μπορεί να το ανακαλύψει είσαι εσύ.

Αυτό όμως που πραγματικά θέλω να πω μέσα από αυτό το κείμενο είναι ότι μερικοί άνθρωποι έχουν τρομακτικές δυνατότητες μέσα τους. Και αυτό ισχύει κυρίως για άτομα ευαίσθητα. Δυστυχώς τα ευαίσθητα άτομα, όπως έχω ξαναπεί πολλές φορές, είναι ευάλωτα στις κριτικές και σαν παιδιά πιστεύουν κάθε βλακεία που τους λένε.
Όλοι οι αξιόλογοι άνθρωποι που πέρασαν και περνάνε πάνω στη Γη είναι απλά αυτοί που είχαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν και να αποκαλύψουν το μεγαλείο τους. Είτε διότι είχαν υποστήριξη από το περιβάλλον τους στο να είναι αυτό που είναι είτε διότι κάποια στιγμή άνοιξαν τα μάτια τους και είδαν ότι δεν ήταν αυτό που τους είπαν οι άλλοι.

Ίσως να μην φαίνεται τόσο σημαντικό σε κοσμικό επίπεδο αν εσύ χάσεις τη δυνατότητα να δημιουργήσεις κάτι υψηλό ή αν παραμείνεις μικρός παρόλο που μέσα σου είσαι μεγάλος. Ίσως να μην έχει και τόση σημασία αν οι άξιες φωνές σωπάσουν και συνεχίζεται να ακούγεται η ανοησία, όπως γίνεται για χιλιάδες χρόνια τώρα.
Όμως από τη μεριά μου θα ήθελα αυτό να αλλάξει και θα κάνω ότι μπορώ για να γίνει αυτό.

Δεν θα σου πω ποιος είσαι, διότι όπως όλοι θα κάνω λάθος. Αυτό που μπορώ να κάνω όμως είναι να σε βοηθήσω να καθαρίσεις τα σκουπίδια που σκεπάζουν τον αληθινό σου εαυτό.
Τα υπόλοιπα είναι δική σου δουλειά. Και τα υπόλοιπα είναι:
α) να αποφασίσεις ότι θα εξερευνήσεις την αληθινή σου υπόσταση,
β) αφού ανακαλύψεις το μεγαλείο σου να αποφασίσεις ότι δεν θα μείνεις με το άλλοθι της μετριότητας που έχεις συνηθίσει και θα ανοίξεις τα φτερά σου.

Με αγάπη

Αντώνης

Πολλοί μιλάνε για την εκδίκηση των μετρίων, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, οι μέτριοι δεν θέλουν να εκδικηθούν, μόνο το δικαίωμα ύπαρξης θέλουν. Και αν θέλεις τη γνώμη μου, δεν υπάρχουν μέτριοι, απλά άνθρωποι που δεν αποδέχονται ή φοβούνται το μεγαλείο τους.

Πριν από αρκετό καιρό ένας φίλος μου προώθησε ένα coaching newsletter δικό μου σε ένα μαζικό blog και οι αντιδράσεις ήταν πολύ ενδιαφέρουσες. Κανείς δεν ρώτησε τι είναι αυτό και πως μπορούμε να μάθουμε περισσότερα, όσοι απάντησαν ήταν επιθετικοί με φράσεις του τύπου, “καινούριο φρούτο πάλι αυτό;”, “τώρα θέλουμε και σεμινάρια για να ζήσουμε;” και άλλα παρόμοια.

Φυσικά όλοι έχουμε μέσα μας ένα κομμάτι που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα. Δεν θέλει ούτε να βελτιώσει ούτε να χειροτερέψει τίποτα. Δεν υπάρχουν λοιπόν μέτριοι, υπάρχει η μετριότητα μέσα μας όπως και η τελειότητα. Όποια από τις δύο ταΐζουμε γίνεται πιο δυνατή.

Ο λόγος λοιπόν που οι Έλληνες υποφέρουν στην Ελλάδα και ακμάζουν και αναδεικνύονται στο εξωτερικό είναι ότι αυτοί που ταΐζουν τη μετριότητα δεν κουνιόνται από τη θέση τους, ζουν όλοι εδώ, ενώ αυτοί που ταΐζουν την τελειότητα εκθέτουν τον εαυτό τους σε νέες περιπέτειες και προκλήσεις.

Φυσικά αυτοί που νοιώθουν πιο άνετα στη μετριότητα θα σε φρενάρουν, θα σε σαμποτάρουν, θα σε πολεμήσουν, είναι αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στην ζωή τους και στην προσωπικότητά τους. Έχουν τις πιο σίγουρες θέσεις στο δημόσιο, σε τράπεζες, σχολεία και μεγάλες εταιρίες, εκεί που νοιώθουν ασφάλεια και σιγουριά διότι φοβούνται το αύριο (και το σήμερα, ορισμένοι ακόμα και το χτες!!!), και αν δουν ότι εσύ μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, μπορεί να σε οδηγήσουν ακόμα και στην πυρά.

Για το newsletter αυτό που συνέβη ήταν ότι απάντησαν μόνο αυτοί που τρόμαξαν, ή βρήκαν μια δικαιολογία να νοιώσουν ανώτεροι κάνοντας κάποιον άλλο να νοιώσει μικρός. Οι υπόλοιποι, αυτοί που ταΐζουν την τελειότητα είχαν άλλα πράγματα να ασχοληθούν.

Η μετριότητα λοιπόν είναι επιλογή. Είναι η απόφαση να υποστηρίξεις το κομμάτι του εαυτού σου που απλά αντιδρά σε ότι συμβαίνει γύρω του, ρίχνει το φταίξιμο πάντα σε άλλους και καταστρέφει αντί να δημιουργεί, φρενάρει αντί να προωθεί
και διαιωνίζει την ανοησία αντί να την ξεφορτώνεται. Είναι η πράξη του να κάνεις τα ίδια πράγματα περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα. Να ψηφίσεις τα ίδια πρόσωπα περιμένοντας κάτι να αλλάξει.

Η μετριότητα είναι επιλογή όπως και η τελειότητα. Και οι δύο περιλαμβάνονται στην προσωπικότητά μας, εμείς απλά αποφασίζουμε ποια από τις δύο θέλουμε να μας αντιπροσωπεύσει.

Με αγάπη

Αντώνης

Είδα στο πρόγραμμα της τηλεόρασης ότι σήμερα παίζεται η πολυδιαφημισμένη ταινία “το κορίτσι που γυρίζει τις σελίδες”.

Όταν είχε πρωτοβγεί είχα πέσει στην παγίδα της κριτικής του Αθηνοράματος και πήγα και την είδα. Θύμωσα πολύ διότι είδα πόσο σημαντικό είναι, για τους δημιουργούς της ταινίας αλλά και για τους κριτικούς του συγκεκριμένου περιοδικού η θυσία των ονείρων για λόγους εκδίκησης.
Αλλά βλέποντας αυτή την ανοησία κατάλαβα ότι μιλάει για μια πραγματικότητα. Σε κάποιο βαθμό όλοι μας θυσιάζουμε τα όνειρά μας και τις επιθυμίες μας, μπορώ να πω ακόμα και την ευτυχία μας, μόνο και μόνο για να αποδείξουμε ότι έχουμε δίκιο. Σε τι; σε κάτι άσχετο.
Η συγκεκριμένη κοπέλα αδικήθηκε σε μουσικό διαγωνισμό από τον κομφορμισμό, τον σνομπισμό και την ανοησία κάποιας φτασμένης μουσικού. Αντί να πετάξει στην άκρη το συγκεκριμένο γεγονός και να προσπαθήσει ξανά, προτίμησε να πετάξει στην άκρη την καριέρα της και να ασχοληθεί με την εκδίκηση.
Το αποτέλεσμα φυσικά είναι ότι κατέστρεψε, αν θυμάμαι καλά, την οικογένεια της εν λόγω κυρίας αλλά κυρίως κατέστρεψε την δική της ζωή, τα δικά της όνειρα.
Για το τελευταίο δεν κάνει λόγο ο σκηνοθέτης, θεωρεί νίκη το ότι η ηρωίδα πέτυχε τον “στόχο” της.

Για μένα αυτό το κορίτσι δεν γυρνάει σελίδα. Αφήνει ανοιχτή τη σελίδα της “αποτυχίας” της και ζει το υπόλοιπο της ζωής της μέσα σε αυτή.

Ρίξτε μια ματιά στη ζωή σας, πόσες φορές το να έχετε δίκιο ήταν πιο σημαντικό από το να προχωρήσετε μπροστά. Πόσες φορές μία μικρή ή μεγάλη αδικία που σας έκαναν, έγινε ο λόγος για να χάσετε κομμάτια της ζωής σας και να μην τα ξαναβρείτε ποτέ.

Και αφού μιλάμε για ευαίσθητα άτομα, άτομα που έχουν διαφορετική συμπεριφορά και παρουσία από άλλους, είναι φυσικό αυτά τα άτομα να έχουν αδικηθεί σε πολύ περισσότερες περιπτώσεις.

Γυρίστε σελίδα! Μην ζείτε τη ζωή σας μέσα στη χειρότερη σελίδα του βιβλίου της.

Και κάτι άλλο πολύ σημαντικό, συχνά γυρίζουμε σελίδα καταπίνοντας την αδικία και προσπαθώντας με μία πίκρα μέσα μας να προχωρήσουμε παραπέρα. Αυτή η πίκρα θα επιστρέφει και θα δηλητηριάζει κάθε μας προσπάθεια, άρα για να γυρίσουμε οριστικά σελίδα πιθανόν να χρειαστούμε βοήθεια.

Με αγάπη

Αντώνης

Φαντάζομαι θα έχετε ακούσει πολλές φορές για την σύνδεση της εσωτερικής ισορροπίας, της καλής διάθεσης ή των καλών επιρροών από γύρω μας με την υγεία. Φαντάζομαι ότι η λέξη “ψυχοσωματικό” είναι γνωστή και αποδεκτή, αλλά την ξεχνάμε εντελώς την ώρα που υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας για να λυθεί.

Και όμως αυτή είναι ακριβώς η στιγμή που χρειάζεται να δουλέψει κανείς πάνω στην προσωπική διάθεση, ισορροπία και ευτυχία. Διότι έτσι θα μπορέσει να επιταχύνει κάθε προσπάθεια ίασης.
Ακόμα και οι ιατροί που έχουν πάθος με τα χημικά φάρμακα, για διάφορους λόγους, θα αναγνωρίσουν την συμβολή της ευτυχίας στην καλύτερη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Όμως ο πανικός της στιγμής, ειδικά όταν πρόκειται για σοβαρή ασθένεια, μας κάνει να ξεχνάμε εντελώς το ότι πιθανότατα αυτή η σοβαρή ασθένεια προκλήθηκε σε μία περίοδο άγχους ή στενοχώριας και αν το άγχος αυτό, στο οποίο έχει προστεθεί τώρα ο φόβος για την ίδια την υγεία, συνεχίσει να υπάρχει, θα δυσκολέψει ή θα κάνει αδύνατη την θεραπεία της.

Φυσικά δεν λέω ότι η ιατρική δεν βοηθάει, αλλά κάθε προσπάθεια για θεραπεία πρέπει να στηρίζεται σε μία γερή βάση και αυτή η βάση είναι αγάπη για τη ζωή και όχι ο φόβος.
Και επειδή, από την εμπειρία μου, όλοι αυτοί που βρίσκονται γύρω από κάποιον που πάσχει, ασχολούνται μόνο με την αρρώστια, υπάρχει ανάγκη για κάποιον ο οποίος βρίσκεται έξω από την κατάσταση και ο οποίος δεν θα προσπαθήσει να λύσει κάποιο πρόβλημα αλλά θα βοηθήσει να απομακρυνθούν τα στοιχεία που οδηγούν σε κακές σκέψεις, φόβο ή άγχος. Κάποιον ο οποίος θα σε βοηθήσει να ανακαλύψεις τι είναι αυτό που σε δένει με τη ζωή, τι είναι αυτό που έχεις ερωτευτεί στη ζωή και θα σε κάνει να την ξαναερωτευτείς.

Δεν μιλάμε για θετική σκέψη και για λύσεις πάνω στις ανάγκες της ζωής, μιλάμε για την ουσία της ζωής, την χαρά και την ευτυχία. Τον λόγο για να ζει κανείς.

Εδώ είναι η δουλειά μας σαν coaches και αυτός είναι ακριβώς ο προορισμός μας, να δημιουργήσουμε τη βάση, τα θεμέλια όπου θα στηριχτεί κάθε δραστηριότητα στη ζωή, είτε έχει να κάνει με την υγεία, με την εργασία, με τον έρωτα, την οικογένεια, τις πνευματικές αναζητήσεις ή με την αγάπη για την ίδια τη ζωή.

Με αγάπη

Αντώνης

Σημείωση: το άρθρο δεν προτίθεται να εναντιωθεί σε καμία θεραπευτική μέθοδο, είτε πρόκειται για κλασσική ιατρική είτε για εναλλακτικές-φυσικές μεθόδους θεραπείας. Και νομίζω ότι είναι σαφές μέσα στο κείμενο ότι υποστηρίζει και δεν αντικαθιστά θεραπευτικές μεθόδους.

Όλοι παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα την επιχείρηση διάσωσης των 33 εγκλωβισμένων ανθρακωρύχων στην Χιλή.
Η μεγάλη στιγμή έφτασε και θα απελευθερωθούν από τα έγκατα της γης (όσο σκέφτομαι τι είναι 700 μέτρα με πιάνει κάτι)

Παρακολουθώντας τις ειδήσεις είδα τις πρόβες που έκαναν με την κάψουλα και τον τρόπο διάσωσης, και εκεί ένοιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται.
Σκέφτηκα εμένα μέσα στην κάψουλα, να ανεβαίνω αργά αργά τα 600 μέτρα της διαδρομής μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του σωλήνα, με τα χέρια μου μαζεμένα ώστε να χωράω στη στενή κάψουλα και όλο αυτό για 15-20 λεπτά.

Και πάλι συνειδητοποίησα πόσο κοστίζει η σωτηρία, αν και στην περίπτωση των εγκλωβισμένων ανθρακωρύχων δεν υπάρχει επιλογή, αλλά αν υπήρχε μπαίνει το ερώτημα, θέλω την σωτηρία ή προτιμώ να αποφύγω την δυσάρεστη διαδρομή μέσα απ’ τη σήραγγα και να συνεχίσω να βρίσκομαι σε μία θέση που είναι δυσάρεστη μεν, αλλά την έχω συνηθίσει;

Εύχομαι όλα να πάνε καλά για τους “φυλακισμένους” Χιλιανούς, να αποκτήσουν ξανά και να απολαύσουν την ελευθερία τους, ίσως με λίγο περισσότερη σοφία ως προς την αξία αυτής της ελευθερίας.

Με αγάπη

Αντώνης

Δεν ξέρω αν συμβαίνει μόνο σε ευαίσθητα άτομα ή όλοι ανεβάζουν τον βράχο στο ύψωμα, ξανά και ξανά, αλλά νομίζω ότι είναι μία από τις βασικές αιτίες για να υποφέρει κανείς.

Ποιους αναφέρω σαν σύγχρονους Σίσυφους; όλους όσους ξεκινάνε μια προσπάθεια να αλλάξουν κάτι στη ζωή τους, να βελτιώσουν τα οικονομικά, τις σχέσεις, την διάθεση, την επιχείρηση και όταν νοιώσουν λίγο χαλαρά, φύγει ο πανικός, αφήνουν την πέτρα να κυλίσει πίσω απολαμβάνοντας τις λίγες προσωρινές στιγμές που δεν χρειάζεται να την σπρώχνουν.

Οι στιγμές της χαλάρωσης είναι μετά από διακοπές, όταν κάτι ευχάριστο συμβαίνει προσωρινά στη ζωή τους, όταν έχουν μερικά προσωρινά αποτελέσματα από αυτή την προσπάθεια, όταν ακούσουν δυο καλές κουβέντες.

Και μετά αρχίζει πάλι η προσπάθεια, πάλι απ’ την αρχή, πάλι ο βράχος στην ανηφόρα. Και κάθε φορά με λιγότερη διάθεση και δύναμη διότι εν τω μεταξύ κουράζονται και, ας μιλήσουμε καθαρά, γερνάνε.

Αγαπητέ-αγαπητή Σύσιφε,
όταν ξεκινάς μια προσπάθεια φτάσε την μέχρι το τέλος της, ακόμα και αν αυτό σημαίνει ότι ίσως θα θυσιάσεις κάποιο χρόνο που παραδοσιακά σε χαλαρώνει, ας πούμε καλοκαιρινές διακοπές, ίσως να χρειαστεί αντιμετωπίσεις τα συναισθήματά και τις ανεξέλεγκτες σκέψεις σου για μεγαλύτερο διάστημα, ίσως να χρειαστεί να απομονωθείς από μερικούς ανθρώπους που σε τραβάνε πίσω, όσο και αν τους αγαπάς, αλλά το ζητούμενο είναι να σπρώξεις την πέτρα μέχρι πάνω την κορυφή και να χαλαρώσεις για πάντα. Ή ίσως να περάσεις σε επόμενο, πιο προχωρημένο επίπεδο, αν θέλεις.

Αυτός είναι και ο λόγος που τα προγράμματά μας σαν coaches είναι φτιαγμένα για ένα χρονικό διάστημα και δεν δουλεύουμε “με την συνεδρία”. Διότι η συνεδρία μόνη της είναι ασπιρίνη, ενώ ολόκληρο το πρόγραμμα είναι για να λύσει ολόκληρα προβλήματα.

Οι στιγμές της χαλάρωσης λοιπόν, αντί να γίνουν δικαιολογίες για να παραιτηθείς και να αφήσεις την πέτρα να κυλίσει πάλι πίσω, μπορούν να γίνουν οι στιγμές της δύναμής σου που μπορείς να τελειώσεις την δουλειά και να αλλάξεις αυτό που ξεκίνησες να αλλάζεις.

Ίσως είναι και η αλλαγή νοοτροπίας που χρειάζεται αυτός ο τόπος.

Με αγάπη

Αντώνης

Ο λόγος που πολλοί ευαίσθητοι νοιώθουν ότι βρίσκονται σε μπελάδες δεν είναι διότι η ευαισθησία είναι αρρώστια αλλά διότι δεν ξέρουν τι να κάνουν με αυτή. Όλα αυτά που έμαθαν, ειδικά όταν ήταν παιδιά, δεν υποστηρίζουν την ενέργεια και τη δύναμη ενός εξαιρετικά ευαίσθητου, εξαιρετικά καλοκουρδισμένου ατόμου.

Όταν μιλάω για ευαίσθητους, όπως έχω ξαναπεί, δεν εννοώ τους υπερευαίσθητους που βλέπουν συνεχώς προβλήματα και νομίζουν ότι είναι θύματα και ακόμα αν κάποιοι απ’ αυτούς είναι ευαίσθητα άτομα, ο λόγος που βρίσκονται σε μπελάδες είναι διότι ακολουθούν ένα λιγότερο δημιουργικό δρόμο.

Η αίσθηση σκοπού λοιπόν είναι ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά ενός ευαίσθητου.

Σαν ευαίσθητο άτομο έχεις μία πολύ ανεπτυγμένη αίσθηση για τον σκοπό της ζωής και την είχες ακόμα και κατά τη παιδική ηλικία. Τώρα μπορείς να παρατηρήσεις αυτά τα παιδιά* που προσπαθούν να βοηθήσουν, να δημιουργήσουν, που γνωρίζουν πράγματα τα οποία δεν έχουν βιώσει, άλλα με μία αποδοχή για τους γύρω τους γεμάτη αγάπη και άλλα με μία ηθική προσέγγιση. Αλλά το πιο σημαντικό, δεν είναι αδιάφορα ή απαθή.
Μπορείς να το θυμηθείς αυτό από όταν ήσουν παιδί;

Όπως μεγαλώνεις αναγκάζεσαι να πετάξεις κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά διότι οι γύρω σου δεν τα δέχονται και πρέπει να επιβιώσεις, πρέπει να χωρέσεις στο σύνολο.
Αλλά μπορείς να πετάξεις αυτές τις υπέροχες ιδέες χωρίς να πληρώσεις ένα μεγάλο κόστος;

Το αποτέλεσμα είναι ότι καθώς μεγαλώνεις γίνεσαι υπερευαίσθητος/η, αισθάνεσαι σαν θύμα και πολύ πιθανόν να πάσχεις από κατάθλιψη ή/και εθισμούς.

Και ακόμα μία από τις χειρότερες παρενέργειες είναι το αίσθημα ότι δεν υπάρχει διέξοδος και ότι δεν σου αξίζει τίποτα παραπάνω, κάτι που κάνει τα πράγματα ακόμα πιο δύσκολα. Στη συνέχεια θα στερήσεις αυτό το δικαίωμα και από τους γύρω σου ή τα παιδιά σου.

Όμως υπάρχει λύση και είναι απλή!
Χρειάζεσαι να θυμηθείς, να νομιμοποιήσεις και να ξανασυνδεθείς με την αυθεντική σου αίσθηση σκοπού, η οποία βρισκόταν εκεί για κάποιο λόγο. Πρέπει να ξαναζήσεις αυτό το κομμάτι της παιδική σου ηλικίας, μέσα στον νου σου, και να το αφήσεις να μεγαλώσει φυσιολογικά, ακόμα και τώρα.

Βοηθάει πολύ αν αποφύγεις, τουλάχιστον για λίγο, τους ανθρώπους που έχουν αρνητική επιρροή ακόμα και αν βρίσκονται πολύ κοντά σου.

Και το πιο σημαντικό, ζήτα βοήθεια!

Με αγάπη

Αντώνης

*Μερικά από αυτά ονομάστηκαν “indigo”, “crystal”, ή παλιότερα “violet”

Πολλοί με ρωτάνε τελευταία πως να διαχειριστούν τον θυμό τους. Και για ακόμα μια φορά η συζήτηση περιφέρεται γύρω από το σύμπτωμα αγνοώντας την πραγματική αιτία.
Και όταν λέω πραγματική αιτία για κανένα λόγο δεν εννοώ το γεγονός ή την κατάσταση που προκάλεσε τον θυμό. Η πραγματική αιτία έχει να κάνει με την αυτοπεποίθηση, την αυτοεκτίμηση και την αξία που δίνουμε στον εαυτό μας.

Για να ξεκινήσουμε από την αρχή, ο θυμός είναι απλά ένα συναίσθημα. Δεν είναι σημαντικός από μόνος του. Χιλιάδες συναισθήματα περνάνε από μέσα μας κάθε λεπτό, τα περισσότερα απλά εξατμίζονται πριν καν τα αντιληφθούμε. Τα μη λογικά ζώα επίσης έχουν συναισθήματα, φόβο, χαρά, θυμό, επιθυμία, αλλά δεν τα κρατάνε πολύ, το τώρα τα μεταμορφώνει κάθε στιγμή. Εμείς με τη “λογική” μας κρατιόμαστε σφιχτά από τα συναισθήματά μας και προσπαθούμε να τα ελέγξουμε. Και ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένουμε είμαστε θυμωμένοι και ότι και αν κάνουμε δεν μπορούμε να ηρεμήσουμε.

Για τη δική μας ιδιαίτερη περίπτωση λοιπόν, των ανθρώπων, που νομίζουμε ότι μπορούμε να ελέγξουμε τα συναισθήματα (όπως νομίζουμε ότι ελέγχουμε το περιβάλλον) λίγη θεωρία.
Τα συναισθήματα βρίσκονται σε μία ευθεία γραμμή, ξεκινώντας από αυτά με λιγότερη ενέργεια, απάθεια, κατάθλιψη και φόβος, και φτάνοντας σε αυτά με πολύ υψηλή ενέργεια διαθέσιμη, αποδοχή και εσωτερική γαλήνη.
Όταν λοιπόν βρίσκεσαι σε χαμηλή ενέργεια, ας πούμε φόβο, ξαφνικά νιώθεις ότι κάτι συμβαίνει μέσα σου και αυτή η ενέργεια αυξάνεται. Νιώθεις θυμό. Είσαι έτοιμος/η να προχωρήσεις παραπέρα, στην επιθυμία, αλλά εμφανίζονται οι Ερινύες. Όλες οι θρησκείες, όλες οι κοινωνικές συμβάσεις, όλες οι παρέες και οι οικογένειες έρχονται να σου θυμίσουν ότι ο θυμός είναι κακός.
Και ενώ ξαφνικά νιώθεις καλά, τουλάχιστον καλύτερα από πριν, αναγκάζεις τον εαυτό σου να γυρίσει πίσω στο φόβο και την κατάθλιψη, μόνο και μόνο για να ξαναγίνεις το καλό παιδί που όλοι ήξεραν.
Και αυτό με τίποτα δεν σημαίνει ότι ο θυμός νικήθηκε, είναι εκεί, υποβόσκει και δηλητηριάζει με κυνισμό εσένα και το περιβάλλον σου και περιμένει να ξαναχτυπήσει, πιο δυνατά και πιο έξυπνα αυτή τη φορά.

Και για να το παραλληλίσουμε είναι σαν να ξεκινάς ένα ταξίδι για Αλεξανδρούπολη αλλά οι Ερινύες έρχονται να σου θυμίσουν ότι οι δύο μεγάλοι σταθμοί, Λάρισα (θυμός) και Θεσσαλονίκη (επιθυμία) είναι αμαρτίες. Και κάθε φορά ξαναγυρνάς στην Αθήνα. Στην άνεση της κατάθλιψής σου.

Ο θυμός λοιπόν δεν είναι τόσο σημαντικός όσο μας λένε. Είναι ένα απλό εργαλείο επιβίωσης και η διάρκειά του, αυθεντικά, είναι πολύ μικρή. Όταν εμφανιστεί λοιπόν, δικαιολογημένος ή μη, απλά αποδέξου τον. Αν τον πολεμήσεις έχεις ήδη χάσει. Τα συναισθήματα μπορείς να τα νικήσεις στο δικό σου γήπεδο, στον φυσικό σου κόσμο, αλλά αν παίξεις στην έδρα τους, δηλαδή να τα ελέγξεις με άλλα συναισθήματα, δεν έχεις ελπίδα.
Δώσε του τον χώρο που σου ζητάει εκείνη τη στιγμή και γιατί όχι, απόλαυσέ τον. Ενεργειακά βρίσκεσαι ψηλότερα από πριν.

Αλλά μην μείνεις εκεί. Προχώρα αποδεχόμενος/η ότι εμφανίζεται μπροστά σου. Τα μάτια σου πάντα στον τελικό σκοπό. Εσωτερική γαλήνη, ειρήνη, αποδοχή και αγάπη για τον εαυτό σου και τους άλλους.

Με αγάπη και αποδοχή (σε όποιο σημείο της διαδρομής και αν είσαι)

Αντώνης

Αγαπητοί φίλοι,

Πολλοί συγχέουν την έννοια της ευαισθησίας με την συναισθηματική υπερευαισθησία. Νομίζουν ότι το ότι βρίσκονται μόνιμα κάτω από την επήρεια συναισθημάτων δηλώνει ευαισθησία.

Πολλά ευαίσθητα άτομα προσπαθώντας να νοιώσουν ασφαλή θωρακίζονται με διάφορες τεχνικές και μεθόδους. Και επειδή ακριβώς τα ευαίσθητα άτομα είναι και πιο ευάλωτα, οι τεχνικές θωράκισης είναι πολύ προχωρημένες.
Αυτή η θωράκιση μπορεί να έχει διάφορες μορφές. Είτε πρόκειται για κλείσιμο στον εαυτό τους, είτε για κυνικό χιούμορ, είτε για αποφυγή της πραγματικότητας μέσω εθιστικών ουσιών ή συνηθειών η θωράκιση αυτή δίνει την ψευδαίσθηση ότι προστατεύει από εξωτερικές απειλές.

Βλέποντας όμως κάποια ντοκιμαντέρ σχετικά με την εξέλιξη της ζωής πάνω στη Γη, κάθε φορά που κάποιο είδος χρειαζόταν να εξελιχτεί έπρεπε να αποβάλλει την θωράκισή του. Δηλαδή όσα όντα είχαν αναπτύξει μία πανοπλία, είτε δεν κατάφεραν να εξελιχθούν και παρέμειναν σε πρωτόγονη μορφή, είτε απλά εξαφανίστηκαν από τη Γη.

Αυτό που κατάλαβα είναι αν κάποιος θέλει να μεγαλώσει, να ωριμάσει και να εξελιχτεί χρειάζεται να είναι ευάλωτος. Να είναι ανοιχτός στο περιβάλλον του, να σταματήσει να οχυρώνεται.

Πως γίνεται τώρα να είσαι ανοιχτός και ευάλωτος και ταυτόχρονα να νιώθεις ασφαλής, εδώ είναι το μεγαλύτερο μυστικό της ζωής. Και εδώ βρίσκεται η κύρια συμβολή του coaching. Διότι η ανάγκη για θωράκιση δεν είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου. Προέρχεται από αφύσικα γεγονότα κατά την παιδική ηλικία, κακοποιήσεις, αφύσικα πιστεύω ή προγράμματα, άσχημες φυσικές ή ψυχολογικές συνθήκες.

Και φυσικά τα άτομα με ιδιαίτερη ευαισθησία (HSP) είναι πολύ ευάλωτα σε οτιδήποτε υπάρχει στο περιβάλλον τους.

Εκ πρώτης όψεως αυτό φαίνεται άσχημο και επικίνδυνο αλλά στην πραγματικότητα τα άτομα με ευαισθησία έχουν “σχεδιαστεί” για να εξελιχθούν, να ωριμάσουν και να μεγαλώσουν και γι’αυτό είναι απαραίτητο να βρουν τον δρόμο προς την εσωτερική ασφάλεια ώστε να αποβάλλουν την πάσης φύσεως θωράκιση.

Δεν προσπαθώ να δώσω όλο το νόημα της ύπαρξης μέσα σε ένα μικρό άρθρο, αυτό που προσπαθώ είναι να ταράξω τα νερά σε όσους νομίζουν ότι η αφύσικη ζωή που ζουν είναι ο κανόνας και η ευτυχία είναι η εξαίρεση. Δεν θέλω να δώσω απαντήσεις αλλά να ξυπνήσω την περιέργεια σχετικά με το ποιος μπορεί να είναι ένας γεμάτος νόημα τρόπος ύπαρξης και να υπενθυμίσω ότι η χαρά, η ευτυχία και η εξέλιξη δεν είναι απλά δικαίωμα αλλά υποχρέωση προς τον εαυτό μας.

Με αγάπη

Αντώνης

Μία σχέση πρέπει να είναι ζωντανή. Δεν είναι μία ακλόνητη κατασκευή που την χτίζεις και μένει εκεί για πάντα αναλλοίωτη, χρειάζεται να συμμετέχεις και να την φροντίζεις.