Τα παιδιά που παίζουν

Τα παιδιά που παίζουν

xilikiΧτες το απόγευμα άκουγα τα παιδιά στο κοντινό πάρκο να παίζουν, άκουγα τις φωνές τους όπως έδιναν εντολές ή ζητούσαν τη μπάλα.

Θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια αλλά ήταν μία περίεργη ανάμνηση. Για να βεβαιωθώ σταμάτησα και κάθισα να μετρήσω τις φωνές.

Μια φωνή.... περίμενα περίμενα, συνέχιζα να ακούω φωνές αλλά ήταν μόνο η φωνή ενός παιδιού που επαναλαμβανόταν. Τότε ανακάλυψα τι το περίεργο είχε η ανάμνησή μου. Ήταν πάντα ένας που φώναζε. Ένας από την παρέα ήταν αυτός που έδινε πάντα τις εντολές. Θυμάμαι πόσο με ενοχλούσε αυτό, πόσο με ερέθιζαν, αρνητικά, οι συνεχείς εντολές, οι ενοχλητικές φωνές και πόσο αυτός ο έλεγχος μου χάλαγε το παιχνίδι. Πολλές φορές είχα φύγει από την παρέα διότι δεν το άντεχα.

Όμως αυτό δεν ήταν πάντα συνειδητό, πολλές φορές έφευγα δίνοντας μια δικαιολογία στον εαυτό μου, χωρίς να συνειδητοποιώ ότι κάτι με ενόχλησε. Ήταν το μοτίβο του παιχνιδιού που το παίρναμε όλοι σαν δεδομένο. Ο Β... είχε τον έλεγχο και οι άλλοι έπρεπε να ακολουθήσουμε. Αν κάποιος παραπονιόταν ή έφευγε όλοι του έλεγαν ότι χάλαγε το παιχνίδι.

Έκανα ένα παραλληλισμό με την ζωή μας σαν “ενήλικες” (το βάζω σε εισαγωγικά διότι συχνά νοιώθω πόσο ανώριμοι είμαστε. Τουλάχιστον όταν είμαστε παιδιά είχαμε ένα συγκεκριμένο προορισμό, να μεγαλώσουμε, τώρα δεν ξέρω τι έχουμε).
Είδα τους ίδιους και τους ίδιους να κατευθύνουν τη ζωή μας, σχεδόν μηχανικά ή εκτελώντας εντολές άλλων και τους υπόλοιπους είτε να ακολουθούν σαν πρόβατα είτε να αντιδρούν σπασμωδικά βρίζοντας και μουντζώνοντας (έχει πέραση τελευταία).
Και αυτοί που έχουν λόγο, που έχουν κάτι να προτείνουν θεωρούνται γραφικοί και αρνητικοί από τα πρόβατα, ή όχι αρκετά δυναμικοί από τους φασκελωτές.

Τα παιδιά που παίζουν λοιπόν, με τον τρόπο που έχουν μάθει να παίζουν, είναι η προετοιμασία για αυτό το παιχνίδι που αργότερα θα παιχτεί σε επίπεδο “ενηλίκων” Φυσικά τα παιδιά αναπαράγουν αυτά που βλέπουν στην οικογένεια, άμεσα και στην κοινωνία μέσω του σχολείου, της τηλεόρασης και του internet. Και αυτό που βλέπουν είναι αυτό που έχει αναπαραχθεί σε προηγούμενες γενιές.

Το αποτέλεσμα είναι ότι τα παιδιά που παίζουν παίζουν το ίδιο παιχνίδι, αυτό που θα παίξουν όταν μεγαλώσουν. Το παιχνίδι του ενός που προσπαθεί να ελέγξει τα πάντα, το παιχνίδι των προβάτων που ποτέ δεν σκέφτονται απλά ακολουθούν και αναπαράγουν έτοιμα μοντέλα, το παιχνίδι των θυμάτων που συνεχώς εναλλάσσουν ρόλους με θύτες, το ανόητο παιχνίδι που κάποιοι ονομάζουν “ζωή” και που μόνο ζωή δεν είναι.

Και όσοι έρχονται να θυμίσουν την ουτοπία, να δώσουν λύσεις, να σπάσουν τους κανόνες και τα μοντέλα βρίσκονται πάντα στο περιθώριο και τους θυμούνται μόνο όσοι και όταν πιάσουν πάτο για να τους ξεχάσουν μόλις ξεκολλήσουν για λίγο απ' αυτόν (τον πάτο).

Όμως είμαστε πολλοί και έχουμε δύναμη. Ακόμα και αν στα παιδικά μας χρόνια την έχουν περιορίσει συνεχίζουμε να έχουμε την κοινή λογική πίσω από τις ανόητες σκέψεις που μας έχουν επιβάλλει και απλά χρειάζεται να την νομιμοποιήσουμε. Και ακόμα αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που παίζεται το παιχνίδι, μπορούμε να αρχίσουμε, μέσα στο μυαλό μας, να οργανώνουμε τον τρόπο που πρέπει να παίζεται.

Φυσικά μιλάω για τους ευαίσθητους, τους ανθρώπους με πιο βαθιά αντίληψη της πραγματικότητας, που σπάνε τους κανόνες αν δεν προσφέρουν τίποτα πια, που σπρώχνουν τα όρια και κάνουν τον χώρο της γνώσης, της τέχνης, της επιστήμης και της πνευματικότητας πιο ευρύ και πιο πλούσιο.

Αν λοιπόν η δράση φαίνεται δύσκολη έως αδύνατη μέσα στην ανοησία που κυριαρχεί, τουλάχιστον άρχισε να σκέφτεσαι ποια είναι αυτή η δράση, ή ακόμα καλύτερα ποιο είναι το αποτέλεσμα που θα ήθελες. Αν ξέρουμε τι θέλουμε θα είναι πιο εύκολο να το κατακτήσουμε.

Με αγάπη

Αντώνης

Αυτή η σελίδα, αφού έχει φτιαχτεί για ευαίσθητα άτομα, έχει σχεδιαστεί με σκούρα χρώματα και την ελάχιστη δυνατή πληροφορία, ειδικά χωρίς πολλές κινούμενες εικόνες. Οι HSP μπορούν να επεξεργαστούν τα πάντα σε βάθος και με περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά αν υπάρχουν άχρηστες ή υπερβολικά πολλές πληροφορίες, κoυράζονται εύκολα.